Een muzikale en sprankelende première van Wolflady in de Melkweg

november 24th, 2014

Wolflady is een BNN documentaire die de muzikale zoektocht van popbelofte Sharon Kovacs en muziekproducer Oscar Holleman volgt. Twee jaar lang zijn zij tijdens deze reis gevolgd door regisseur Daan Willekens. In een uitverkochte zaal, met opvallend weinig jong publiek, wordt de IDFA 2014 geselecteerde documentaire getoond in de Melkweg met afsluitend een klein akoestisch optreden van Kovacs.

In de eerste plaats volgt de documentaire het scheppingsproces van Kovacs EP My Love: van rumoerige studio opnames met aangeschoten muzikanten tot zakelijke gesprekken met bobo’s uit de muziekindustrie. Door de gepaste afstand van regisseur Daan Willekens legt de documentaire vooral de chemie tussen Sharon en Oscar vast.

Doodgewone realiteit
Beiden hebben het nodige meegemaakt, dit heeft hun gevormd tot wie ze zijn en hoe ze in het leven staan. Het is dan ook mooi om te zien hoe dit de twee met elkaar verbindt. Met afwisselend momenten van kwetsbaarheid en zwarte humor, laat het duo de doodgewone realiteit zien achter de schermen en hoe je vorm kunt geven aan je ambitie.
Dat de charme van het kameraadschap tussen Sharon en Oscar overslaat op het publiek is duidelijk, tijdens de documentaire klinkt er regelmatig gelach. Na de vertoning volgt het kleine optreden van Kovacs en neemt Sharon het podium om ons te laten zien waar zij voor leeft.

Bescheiden
Na de 67 minuten durende documentaire over jezelf is het in eerste instantie een beetje vreemd om voor je publiek op te treden, zo vindt Sharon. ‘Ik voel me zo bekeken’ geeft ze bescheiden aan, waarop de zaal moet lachen. In totaal speelt ze vier nummers, waaronder My Love en Strange -‘het nummer waar alles mee is begonnen’, aldus Sharon. Wanneer het optreden voorbij is bedankt ze iedereen die is komen kijken en met een staande ovatie bedankt het publiek haar voor wat ze met ons heeft willen delen.

Tekst: Andy Stevens
Fotografie: Marjolijn van Dijk

Tags: , , , , , , , , , , , , ,
Posted in Film, Fotoreportage, Muziek, Nieuws, Reportage | No Comments »

Diederik van Vleuten en Ivo Janssen geven theatrale geschiedenisles in De Grote Oorlog

november 24th, 2014

Een beamer, een laptop, een stoel en een piano: met deze simpele middelen maken cabaretier Diederik van Vleuten en pianist Ivo Janssen een complete theatervoorstelling. In deze lezing in het theater vertellen zij aan de hand van foto’s, verhalen en muziek over WOI, de Grote Oorlog.

Gedreven en met zichtbaar plezier vertelt Van Vleuten over zijn bezoeken en zijn ervaringen als WOI-kenner. Daarbij komen de nodige grappige opmerkingen voorbij; Van Vleuten blijft tenslotte een komiek. Ook verhalen over anderen passeren de revue, zoals dat van een 21-jarige jongen die tijdens de oorlog om kwam in België. Foto’s, dagboekfragmenten van de moeder van de jongen, en tenslotte Janssen’s virtuoze vertolking van Prokofiev’s duivelse Suggestion Diabolique zorgen er vanwege de heftige muziek voor dat het verhaal nog meer indruk maakt dan het op zichzelf zou doen. Terwijl je, met op de achtergrond duistere tonen, naar de geprojecteerde foto van een leeftijdsgenoot kijkt, krijg je het onbehaaglijke gevoel van een oorlog die wel erg dichtbij komt.

De kracht van muziek

Muziek speelt een belangrijke rol in De Grote Oorlog. De stukken die Janssen speelt zijn van componisten die leefden tijdens WOI – muziekstukken die het geweld en de waanzin van de oorlog weergeven. Die muziek krijgt meer betekenis door het verhaal er achter, zoals dat van een Oostenrijkse concertpianist die zijn arm verloor in de oorlog. Janssen speelt Maurice Ravel’s compositie voor één hand, die de componist schreef voor deze Oostenrijkse concertpianist, die toch zijn voormalige vijand was. Als je je ogen dicht doet, klinkt het net alsof de muziek met twee handen wordt gespeeld. Zoals Van Vleuten zei: alleen muziek kan een man met één arm weer twee armen geven. Deze combinatie van muziek met vertelkunst maakt deze voorstelling tot een degelijke en onderhoudende theaterlezing.

Tags: , , , ,
Posted in Recensie, Theater | No Comments »

PAN Amsterdam geeft mooie impressie van kunst om te kopen

november 24th, 2014

“Dit werk lijkt wel onaf.” Een man gekleed in een keurig gestreken blouse en een gekleurde broek loopt hoofdschuddend de stand uit. Zijn vrouw, minstens zo netjes gekleed, loop achter hem aan en zegt: “Nee, dát is nou kunst.” Het is de openingsdag van PAN Amsterdam in de RAI. Kunstliefhebbers, antieksnuffelaars en designbewonderaars kunnen zich hier de hele dag vergapen aan (en verwonderen over) de meest uiteenlopende kunstobjecten en uiteraard ook de kunst kopen.

De beurs staat vol met kunsthandelaren die hun foto’s, gigantische schilderijen, zilverwerk, sieraden, sculpturen en antiek aan de man willen brengen. Elk van de 123 handelaren heeft een eigen standje. De inrichting ervan verschilt nogal per stand. Zo heeft Kunsthandel P. de Boer bv er een huiskamersetting van gemaakt. Er staat een eettafel met stoelen erbij die zijn bekleed met een glanzende stof. Aan de wanden hangen de schilderijen die te koop zijn. Hier zijn voornamelijk landschappen op te zien. De bezoekers staan er aandachtig naar te kijken, het liefst met hun neus bovenop het doek, om geen detail te missen.

Kunst voor thuis

“Ik wil eigenlijk wel iets zien waarvan ik denk, ja, dat wil ik boven m’n bank hebben hangen”, zegt een jongeman tegen zijn vriend. Ze lopen net langs de stand van Collectie Harms- Rolde waarin levensgrote en -echte schilderingen hangen. Een schilderij van een patatje met, schilderijen van half naakte vrouwen en een werk dat fotografisch aandoet waarop een man met honden en katten aan een tafel afgebeeld zijn. Deze handelaar heeft het allemaal.

Kijkje in de keuken

En dat is precies de indruk die PAN achterlaat: het is er allemaal. Zoveel kunst, design en antiek van bekende namen als Andy Warhol, Karel Appel en Francis Bacon, tot aan onbekendere kunstenaars. De kunsthandelaars die er staan, geven als het ware acht dagen lang een kijkje in de keuken van hun handel.

Zilversmeden

Eén van die handelaren is zilversmid Jan van Nouhuys. Hij staat met zijn Studio 925 – Zilver en Van Nouhuys op de beurs. Naast zijn eigen zilverwerk, staat er ook werk van vijf studenten die hij masterclasses gaf. “Het werk maken is één ding, maar het laten zien, daar gaat het om. Daarom heb ik de studenten mijn atelier aangeboden om daarin hun zilverwerk te ontwerpen en te maken. Ik wil graag mijn vak doorgeven. Het is intensief, ik ben er dag in, dag uit mee bezig.” In zijn stand staan creaties met veel kronkelingen en vormen zoals bloemenvazen, beeldjes en kandelaars, vaak met een randje van goud.

PAN is meer dan kunst

PAN Amsterdam is veel meer dan antiek, kunst en design. Het is een belevenis om op zoek te gaan naar de mooiste, meest exclusieve werken en hopen dat je er niet naast grijpt. Kunst in de breedste zin van het woord om naar te kijken, om over na te denken en om (eventueel) te kopen. Dat is PAN.

 

 

Tags: , , , ,
Posted in Kunst, Reportage | Reageren uitgeschakeld

Gustaaf Peek schept in Godin, Held een verlangen op afstand

november 24th, 2014

In het vierde boek van Gustaaf Peek beschrijft hij de liefdesgeschiedenis van Marius en Tessa, en doet dit achterstevoren. Het begint met de begrafenis en eindigt met hun ontmoeting, en daartussen de erotische avonturen die ze heimelijk opzoeken. Een beschrijving die de kritische lezer doet wantrouwen, maar Peek schrijft met Godin, held een prachtig verhaal.

Doordat Peek het verhaal bij het einde begint en de verhaallijnen grillig opzet, wordt het de lezer niet makkelijk gemaakt. In het begin, hoofdstuk 50, is er nog weinig helder. Richting hoofdstuk 0 komt de compositie langzaam in zicht, en is het duidelijk dat Marius en Tessa al een leven lang naar elkaar verlangen. Gedurende de vele seksscènes ontstaat de vraag of de liefde overwint, en waarom ze in vredesnaam niet bij elkaar blijven.

De liefde

Beiden zijn met een ander getrouwd, maar zij komen nauwelijks in beeld. Marius en Tessa zitten in een luchtbubbel, de rest doet er niet toe, ze leven op een vreemd bed zonder buitenwereld. Het lijkt alsof hun hunkering blijft bestaan door de afstand die ze houden. Ondanks hun klaarblijkelijke liefde zoeken ze elkaar alleen af en toe op in hotelkamers. Het is fantastisch om een goede roman te lezen waarin het lijkt alsof de liefde overwint, maar de vraag is of ze wel echt overwint als het de geliefden niet lukt om bij elkaar te zijn.

Jouw schrijver

Waar men verwacht dat een boek suf wordt als het enkel bestaat uit twee mensen die niets anders doen dan elkaar aanraken, levert Peek toch een fijnzinnige roman. Een dialoog tussen Marius en Tessa laat zien hoe mooi literatuur voor de liefde kan zijn. Het betreft een scène aangaande Tessa’s ambities als schrijver. ‘Wie leest dan jouw boeken? Jij. Maar wat als ik ze niet goed vind? Dan blijf ik ze gewoon schrijven, tot er een bij zit die je wel mooi vindt. Wat als ik eerder doodga dan jij? (…) Dan schrijf ik over jou en ben ik de enige die het leest. Je bent raar. Ik ben jouw schrijver.’ Met dit soort gesprekken schrijft Peek vanuit een chaotisch, onvervuld einde naar een hoopvol, veelbelovend begin.

Tags: , , , ,
Posted in Literatuur, Recensie | No Comments »

Jong talent speelt met frictie mens en machine op Jonge Harten Festival

november 24th, 2014

Een grote paspop staat in een feestelijke jurk van boterhamzakjes die de bezoeker zelf kan opblazen met luchtpompjes. We zijn in het kloppende hart van het Jonge Harten Festival in Groningen. Al voor de 17e keer vindt dit festival plaats in verschillende theaters en pop-up locaties in de binnenstad. Voor de complete festivalbeleving is er een hip festivalcafé ingericht waar na de voorstelling theatermakers en bezoekers elkaar ontmoeten.

Op deze drukbezochte openingsavond zijn de paar tafels en stoelen bezet, dus zitten de meeste mensen met een biertje op de grond. De muren in het Jonge Harten 2D café zijn bedekt met tapijten. In deze ontspannen sfeer nodigt festivaldirecteur Marga Kroodsma de wethouder van cultuur (met 27 jaar past hij ‘nog net in de doelgroep’), Paul de Rook, uit om het festival officieel te openen. “Heel Nederland doet een stap terug in de culturele sector, maar Groningen doet er een stap bij”, zegt hij enthousiast. Ooit stond hij zelf op het festival, naar eigen zeggen niet omdat hij zo goed was, maar omdat hij van Jonge Harten de kans kreeg.

Kansen

Dat jongeren, studenten voornamelijk, een kans krijgen zich op dit festival te laten zien is goed te merken. Niet alleen de uitvoerenden krijgen een podium om van zich te laten horen, maar de hele sfeer daaromheen ademt speelsheid. Bij binnenkomst staan twee jonge meiden het publiek te verwelkomen, en de locatie is aangekleed met installatiekunstwerken gemaakt door studenten van Academie Minerva. Een groepje van tien studenten clustert op de opening bij elkaar, zij duiken vanavond achter de computer om interviews, sfeerverslagen en recensies voor de blog te typen. Zo maakt het Jonge Harten Festival zijn eigen doelgroep tot gezicht van de organisatie, en met succes: tijdens de openingsavond zitten de zaaltjes tjokvol jong publiek.

No Filter

Bij het zoeken naar geschikte voorstellingen voor het festival bleek veel jong talent bezig te zijn met eenzelfde onderwerp, namelijk de hedendaagse tegenreactie op technologie en maakbaarheid. Zo diende het festivalthema van dit jaar zich aan: #No Filter. Breien, tuinieren en mensen ontmoeten op festivals in plaats van op het ontluisterende platform dat Facebook heet, zijn steeds meer in zwang. Deze frictie tussen de lonkende mogelijkheden van de onbegrensde technologie en de simpele mens van vlees en bloed, is ook het uitgangspunt in de voorstelling RO-BOT van Firma DRAAK, waarin twee acteurs een science-fiction-achtige setting schetsen.

Wolkenkrabbers

De voorstelling vindt plaats in hetzelfde leegstaande en kale pand als waar het festivalcafé gevestigd is. In een kale ruimte met weinig middelen beelden ze toch een verhaal uit waarin je meegaat: een verzameling cd-rekjes verbeeldt een futuristische partij wolkenkrabbers. Rook en ledlampjes zetten een overtuigende grimmige sfeer neer van een stad waarin robots en drones de macht over dreigen te nemen. Een niet onwerkelijk angstbeeld van de toekomst. Zo zorgt het festival voor een juiste balans tussen diepgang en ontspanning. Een echte aanrader voor jonge mensen die, in een ongedwongen sfeer, zich durven te laten verrassen.

Tags: , , , , , , ,
Posted in Reportage, Theater, Tip | No Comments »

Artistiek leider Rajae El Mouhandiz over Hijabi Monologen: “De moslima is hot”

november 24th, 2014

Ze stonden in Trouw, ze zaten aan tafel bij Pauw en nu worden ze platgebeld door alle persdiensten. De dames van Hijabi Monologen weten niet wat hen overkomt. Artistiek leider Rajae El Mouhandiz vertelt over dit stuk waarin de Nederlandse moslima aan het woord is. “We hebben keihard moeten knokken, maar nu wil iedereen ons vriendje zijn.”

Het gaat goed hè, met Hijabi Monologen!
“Ja, het is bizar. Alle voorstellingen zijn aan het uitverkopen en heel veel redacties hebben interesse. We krijgen ook veel telefoontjes van scholen, die naar de voorstelling willen komen kijken. Ineens wil iedereen luisteren, dat is heel apart als je er lang voor hebt moeten knokken.”

Hoe is dat proces verlopen?
“Ik kreeg in 2012 een kleine stipendium uit Ierland van de British Council en een licentie om dit stuk in Nederland te produceren (Hijabi Monologen komt oorspronkelijk uit Amerika, red.) en ik besloot om het te investeren. Aanvankelijk reageerde alleen Theater Zuidplein in Rotterdam enthousiast. Nu loopt het storm en wil ineens iedereen ons vriendje zijn. Daar ben ik heel blij mee, ik heb er twee en een half jaar van mijn vrije tijd ingestopt. Ik heb nog geen kinderen, dus dan kun je dat soort dingen doen. Het was een persoonlijke missie, de voorstelling raakt belangrijk maatschappelijk debat aan. Er wordt heel veel over moslima’s in Nederland gesproken, maar ik hoor ze zelf nooit aan het woord.”

Waar gaat Hijabi Monologen over?
“Het gaat over de levens van een groep Nederlandse moslima’s, die een hoofddoek dragen. Zij vertellen niet zoals je zou denken verhalen over de hoofddoek, maar waargebeurde verhalen van zichzelf en ook van de vrouwen uit de voorstellingen in Amerika, vertaald naar de Nederlandse taal en context. Ze laten de moslima zien in haar volledigheid, met humor en meerdere culturele identiteiten. Door de voorstelling krijg je een beter beeld van deze vrouwen. De dramaturgie gaat over ontmoeting. In Nederland ontmoeten moslima’s en veel andere bevolkingsgroepen elkaar nauwelijks, omdat je niet weet wat voor vragen je elkaar moet stellen.”

Hoe bedoel je dat?
“Iedereen heeft vooroordelen. Als je mij ziet denk je dingen van me voordat je me kent, als ik jou zie ook. Een vraag aan jou: koop je wel eens iets bij de IKEA? Ja? Vertegenwoordig je dan iedereen die wel eens iets bij de IKEA koopt? Nee. Zo werkt het niet en ik vind dat het debat over moslima’s in Nederland tekort doet, omdat er vrijwel alleen wordt ingezoomd op hun etnische en religieuze identiteiten en de uiterlijke kenmerken daarvan, zoals de hoofddoek. In deze voorstelling zie je dat ze niet aan een bepaald beeld voldoen en dat ze behalve moslima ook heel erg Amsterdams of Limburgs zijn.”

Zijn de vrouwen in de voorstelling echte actrices?
 “De meesten niet, daar hebben we bewust voor gekozen. Het is goed om talentontwikkeling te starten, deze voorstelling is een kickstart in hun loopbaan. Eén meisje studeert regie aan de filmacademie, een speelt in Spangas, voor de rest zijn het allemaal vrouwen uit vooraf georganiseerde workshops die hiervoor weinig met de theaterwereld te maken hadden. Ik vraag me af hoe het kan dat meiden in Marokko, Turkije of Somalië wel naar de toneelschool gaan en dat er in Nederland maar één moslima op de filmacademie zit. Mijn statement is dan ook om uit te stralen dat deze meiden juist mee moeten doen en zich niet moeten laten beletten. Op de première waren acteurs Achmed Akkabi en Nasrdin Dchar aanwezig. Die jongens zeiden: ‘wow dat was echt heel tof’. Mijn droom is dat die meiden ook zo groot worden.”

Hoe is het publiek dat komt kijken?
“Heel gemeleerd; jong, oud, blank, moslim, cultureel divers. De moslima is niet etnisch te framen, met maar een of twee identiteiten. Ze is een vrouw met meerdere lagen en daarom is ze hot. De marketing van deze voorstelling is dan ook heel fris. We hebben in Trouw gestaan, bij Pauw in de show gezeten en de telefoon gloeit rood, we bereiken heel veel mensen. Dat was ook mijn doel, de meiden zo mainstream mogelijk neerzetten zodat ze een zo breed mogelijk publiek aanspreken, en dat is gelukt. Gemiddeld waardeert het publiek de voorstelling na afloop met een acht. Feedback is heel belangrijk, we beginnen net en willen echt dat mensen kritisch met ons meekijken. Eigenlijk ben ik nu al waar ik wil zijn. Het volgende doel is om de verhalen nog verder op te tekenen, nog meer vrouwen in workshops hun verhaal te laten doen en de actrices verder te professionaliseren. En ik mis nog een Nederlands persoon, iemand die bekeerd is. Ook zou een Aziatische en Turkse moslima zorgen voor nog meer representatie en gelaagdheid. Maar ik ben er van overtuigd dat we die in de toekomst gaan vinden.”

Wat zou je tegen de lezer zeggen om naar Hijabi Monologen te komen kijken?
“Kom ontmoeten. Want wij willen jou ontmoeten.”

Donderdag 4 december is Hijabi Monologen om 20.30 uur te zien in Podium Mozaïek te Amsterdam.

Tags: , , , , ,
Posted in Interview, Theater | No Comments »

Hoe is het nu met…regisseur Anne-Marie van Oosteren van De Eenzame Fietser?

november 24th, 2014

Wanneer de zoon van Anne-Marie vier jaar oud is, krijgt hij een ernstig ongeluk. Yannick weegt zelf ongeveer twintig kilo wanneer hij een kast van driehonderd kilo boven op zich krijgt in een winkel. Na dit ongeluk is hij er zeer ernstig aan toe, maar een aantal weken later herstelt hij op miraculeuze wijze. Aan het ongeval houdt hij een hersenletsel over. In dit interview vertelt documentairemaakster Anne-Marie van Oosteren over De Eenzame Fietser, waarin ze haar zoon volgt in zijn eindexamenjaar en in de keuze voor een geschikte vervolgopleiding. Deze documentaire is mede tot stand gekomen door crowdfunding platform Voordekunst. 

De Eenzame Fietser is een documentaire met een aangrijpend verhaal uit je persoonlijke leven. Wanneer was je klaar om het verhaal van je zoon te vertellen door middel van deze documentaire?
“Het heeft heel lang geduurd voordat ik daaraan toe was. Na het ongeluk werd voor mij gelijk duidelijk dat er weinig bekend was over niet-aangeboren hersenletsel. Toen leek het me al een goed onderwerp voor een documentaire. Mijn idee was om er een film over te maken met iemand anders in de hoofdrol. Wanneer ik hierover over praatte, vroegen mensen  zich af waarom ik het onderwerp van niet-aangeboren hersenletsel interessant vond. Ik vertelde dan het verhaal van mijn zoon en merkte dat mensen meer over ons verhaal wilden weten. Op een gegeven moment viel het kwartje. Ik realiseerde me dat ik zelf met de billen bloot moest. Ik was er klaar voor om ons verhaal naar buiten te brengen. Mijn producent Moved Media bracht me in contact met Vilans:  een organisatie voor langdurige zorg. Ze hadden ontzettend veel belangstelling en hebben de film geadopteerd. Dit in combinatie met mijn eigen gemoedstoestand zorgde ervoor dat ik wist dat dit het moment was om de film te gaan maken.”

Van te voren heb je als documentairemaker natuurlijk een bepaald beeld bij de uitwerking van je idee. Komt de voltooide film overeen met wat je oorspronkelijk in je hoofd had?
“Dat is eigenlijk wel een grappig verhaal. Tijdens het filmen, wat een jaar duurde, kwam ik er achter dat de film minder over Yannick ging en meer over mezelf. In eerste instantie had ik het idee dat het helemaal over Yannick zou gaan. Maar het bleek dat het net zo goed ging over de gevolgen van het ongeluk voor mij. Daar kwam ik echt pas achter tijdens het maken van de film. Achteraf ben ik blij dat die extra laag erin is gekomen.”

Zoals je zegt gaat de documentaire in eerste instantie over Yannick. Wat vond hij ervan dat er een film gemaakt werd over hem?
“Toen ik het idee voor de documentaire voorlegde aan Yannick,ging hij akkoord. Voordat we begonnen met filmen vond hij het idee dat er een film over hem gemaakt zou worden heel interessant. Tijdens het filmen vond  hij de uitkomst niet altijd even geslaagd, maar gelukkig is hij wel mee blijven werken. Toen de film eenmaal af was, vond ik het hartstikke spannend om deze aan hem te laten zien. Ik vond het heel belangrijk dat hij er achter zou staan. Met zweet in mijn handen zat ik naast hem. Gelukkig was hij heel positief. Hij reageerde door te zeggen dat de film ervoor zorgt dat mensen gaan begrijpen hoe het is om hersenletsel te hebben.”

Heeft de film dan ook persoonlijke effecten gehad op Yannick?
“Uiteindelijk heeft alle publiciteit rondom de documentaire denk ik veel gedaan met zijn acceptatie. Een voorbeeld is dat hij voetballen heel leuk vindt en er graag naar kijkt. In de documentaire zie je hem ook naar zijn favoriete club gaan, FC Den Bosch. Ik heb wel eens gezegd dat hij misschien bij een G-voetbalclub, een club voor mensen met een beperking, kon gaan. Daar wilde hij nooit wat van weten. Een tijdje na het maken van de film wilde hij het toch proberen. Hij voetbalt nu bij een club en zit er helemaal op z’n plek. Hij heeft door dat hij zich totaal niet hoeft te schamen voor zijn beperking. Ik hoop dat de documentaire daar een beetje aan heeft bijgedragen.”

Heb je nog toekomstplannen met de documentaire?
“Afgelopen jaar was er een groot internationaal congres over hersenletsel bij kinderen. Net daarna ben ik begonnen met het maken van de film. Over twee jaar is er weer zo’n congres en daar wordt de documentaire getoond met ondertiteling. Daar ben ik heel blij mee, want dat is weer even een moment dat de film in de aandacht staat. Je weet nooit wat daar dan weer uit voortvloeit.” 

 De Eenzame Fietser is te bekijken via deze link.

Tags: , , , ,
Posted in Film, Interview | No Comments »

« Older Entries |

Volg ons

Nieuwsbrief

Ja, ik ontvang graag tweewekelijks de tofste culturele uitgaanstips.