Hoe is het nu met… Barbara Broekman en het tapijt in de Schuttersgalerij?

november 26th, 2014

In de openbaar toegankelijke Schuttersgalerij van het Amsterdam Museum ligt sinds 2012 een bijzonder tapijt. Het verenigt alle 179 nationaliteiten die Amsterdam rijk is, aan de hand van kleurige textieldessins uit al deze landen en culturen. Maakster en textielkunstenaar Barbara Broekman zette afgelopen zomer via Voordekunst.nl een succesvolle crowdfundingscampagne op om het langzaam slijtende tapijt van de ondergang te redden. Hoe staat het nu met het project, en wat leverde het Broekman allemaal op?

“Het eerste idee voor het tapijt stamt al uit 1999”, vertelt Broekman bij een kopje koffie in haar ruime atelier. “Iemand riep een keer dat in Amsterdam meer dan 170 nationaliteiten samenwonen. Dat vond ik zo’n mooi gegeven! Er lag in die tijd nog helemaal niet zo’n nadruk op de problemen die de mix van culturen opleverde, dus was ik eigenlijk alleen maar gefascineerd door het feit dat het kennelijk mogelijk was om met zoveel verschillende mensen in één stad te wonen.”

Verbinding van nationaliteiten

Het simpele feitje bleek een enorme inspiratiebron. Het resultaat was een tapijt dat textieldessins uit 179 verschillende landen samenvoegde. Broekman ging vervolgens zelf met het idee langs verschillende partijen voor financiering. “Ik wilde het op een zo publiek mogelijke plek hebben, het liefst op een manier dat iedereen ervan zou kunnen genieten.” Dit bleek nog geen eenvoudige opgave, er gingen jaren overheen. Het Amsterdam Museum toonde zich in 2005 geïnteresseerd, maar toen het project op een haar na rond was ketste het alsnog af op tijd- en budgetgebrek. “Toen heb ik wel even mijn wonden moeten likken”, zegt Broekman, nu lachend. “Er zat zoveel energie in!” Twee jaar later begon ze opnieuw en nu was er meer geluk. Het project bleek actueler dan ooit vanwege het aantrekkende polarisatiedebat. “Er werd zo gefocust op wat er allemaal niet goed ging in de samenleving, dat ik graag een tegengeluid wilde laten horen. Ik heb zelf de financiën geregeld en zo heeft het tapijt alsnog een plekje veroverd in het Amsterdam Museum.”

Persoonlijke verhalen

Hoewel het tapijt eigenlijk maar een half jaar zou blijven liggen, ligt het er nu nog steeds. “Het is zo’n enorm succes, ik krijg er de meest mooie reacties op.” Zo was er een Colombiaanse vrouw die Broekman vertelde dat ze wekelijks even twee minuten op het dessin van haar land kwam staan. Gewoon, om weer even contact met Colombia te hebben. Of de kennis die bij het zien van het tapijt geëmotioneerd raakte omdat hij meteen begreep dat het om verbinding ging.  “Dat is toch prachtig? Ik zou heel graag nog een keer een verzameling interviews maken, met al die mensen die op mijn tapijt staan en daar hun ideeën en associaties bij hebben. Helaas heb ik daar voorlopig echt even geen tijd voor.”

Crowdfunding

Gelukkig kunnen we wel van het tapijt blijven genieten. Omdat het oorspronkelijke tapijt te hard sleet, vroeg het Amsterdam Museum Broekman een offerte te maken voor een duurzamer exemplaar. Met sponsoring kwam ze niet rond, dus besloot ze met Voordekunst in zee te gaan. “Ik vind crowdfunding een fantastisch systeem, enorm interessant om me een keer in te verdiepen. Je bent er heel veel tijd aan kwijt, met name door de reclame die je constant moet maken.” De reacties vielen haar echter tegen. Hoewel ze een bereik van ruim 16.000 mensen wist te creëren, kwamen de daadwerkelijke donateurs vrijwel allemaal uit haar directe netwerk. “In een tijd waarin de kunst in een best wel kritieke situatie zit, blijken niet veel mensen er iets voor over te hebben. Dat vind ik jammer.”

Het is een relatief trieste conclusie voor iemand die haar kunst in het teken stelt van toegankelijkheid en verbinding. “Het is een missie van me om kunst te maken die voor iedereen leesbaar is. Je moet erdoor geprikkeld en aangesproken worden, zodat je vervolgens zelf kan bepalen wat je ermee doet. Vind je het niks en loop je door, dan is dat prima. Vind je het fantastisch, des te beter. In dat opzicht doet het tapijt eigenlijk precies wat het moet doen.”

Voor de toekomst

Het nieuwe tapijt wordt hoogstwaarschijnlijk begin volgend jaar gelegd. “Het eerste uitgangspunt was dit najaar, maar dat bleek iets te hoog gegrepen. Er zijn aanpassingen aan de Schuttersgalerij zelf nodig om het tapijt goed te kunnen leggen, dus dat duurt allemaal even.” In de tussentijd denkt Broekman alweer verder. “Ik heb het gevoel dat ik dit jaar aan mijn meesterstuk moet beginnen. Ik weet nog niet precies wat het wordt, behalve dat het heel groot en ultiem verleidend moet zijn.”

Het tapijt van Barbara Broekman is zeven dagen per week te bewonderen in de Amsterdamse Schuttersgalerij

Tags: , , , , ,
Posted in Interview, Kunst | No Comments »

Volumeoverschot veroorzaakt matig resultaat bij Curtis Harding in Paradiso

november 26th, 2014

Een overschot aan volume is niet genoeg om een show vermakelijk te maken. Zo bleek tijdens het concert van Curtis Harding in de kleine zaal van Paradiso. Live laat de opkomende soul- en r&b-ster veel van de subtiliteit van zijn debuutplaat Soul Power achter zich. Zijn band speelt zo hard dat de vloerplanken ervan trillen, maar tot het eind van de set blijft echte opwinding uit.

Op de plaat heeft Harding veel weg van klassieke soulsterren als Otis Redding. Live doet hij echter meer denken aan funkmetal à la de vroege Red Hot Chili Peppers. Met het eerste nummer wordt het verwachtingsvolle publiek direct platgewalsd door keiharde bas- en drumpartijen. Helaas verdrinken de details van veel nummers in dit geweld. Ook worden de ritme’s te zwaar gespeeld om echt dansbaar te zijn, waardoor weinig toeschouwers echt in beweging komen.

Niet dat de band onbekwaam is. De riffs en solo’s die Harding en zijn leadgitarist uitwisselen zijn behending en vurig – al lijken ze soms verdacht veel op elkaar. De toetsenist is moeilijker te beoordelen, aangezien hij meestal onhoorbaar is. Het charmante, door piano- en orgelpartijen gecreeërde gospeltintje van Hardings studiowerk blijft hierdoor achterwege.

Onvolgroeide showman

Duidelijk is dat Harding nog flink kan groeien als showman. Zijn blik vestigt zich vaker op zijn gitaar of op zijn schoenen dan op het publiek. Onnodige bedeesdheid, want hij heeft een knaller van een soulstem, die overtuigend door de zaal dreunt. Minder indrukwekkend zijn de paar grapjes waar hij zich aan waagt. Met anekdotes over coffeeshops en wacky tobacky hoef je in Amsterdam anno 2014 niet aan te komen.

Te snel afgelopen

Je zou dus denken dat het niet erg is dat de set absurd kort is: minder dan 50 minuten. Het tegendeel blijkt waar. Bij zijn grote hit ‘Keep on Shining’ ruilt Harding zijn gitaar om voor een tamboerijn. Dit maakt het geluid luchtiger en minder overweldigend. Ook geeft het hem kennelijk de bewegingsvrijheid om tóch los te gaan. Het publiek volgt zijn voorbeeld. Toegift ‘No Pressure’, van zijn garagesoulband Night Sun, is nóg beter: net zo heavy als de rest van de set, maar veel losser, funkier en enthousiaster. Eindelijk wordt er écht gedanst. In deze trant had hij nog een uurtje door mogen gaan.

Tags: , , , , , ,
Posted in Muziek, Recensie | No Comments »

The Sound of Music is verfrissend nostalgisch

november 25th, 2014

Marcherende kindjes, zingende nonnen en de Oostenrijkse bergen: The Sound of Music is sentiment, een echte klassieker. Deze musicalversie is meer dan dat. Dankzij een abstract decor en een jonge, zeer gedreven cast is er een frisse wind door de voorstelling gegaan. Maar de nostalgie is niet verdwenen.

De jonge postulante Maria (Anouk Maas) probeert haar weg in het leven te vinden. Op dit pad komt zij als gouvernante terecht in het huis van Kapitein von Trapp (Ad Knippels) en zijn zeven kinderen. Met haar muziek en warme persoonlijkheid brengt zij liefde terug in dit gezin en in haar eigen leven.

Jeugdige uitstraling

De cast van deze productie is betrekkelijk jong. Zo is Vajèn van den Bosch pas 16 jaar, net als haar personage Liesl. Haar eigen jeugdigheid geeft een extra dimensie aan haar rol. Ook Anouk Maas en Cindy Bell geven met hun jonge uitstraling een nieuwe lading aan hun personages. Maas geeft met extra humor vorm aan een energieke, uitdagende Maria, die mooi transformeert in een liefdevolle moeder. Haar minder klassieke stem past juist mooi bij haar Maria. Cindy Bell heeft een briljant timing als Barones Von Schräder en haar chemie met Oom Max (Tony Neef) werkt aanstekelijk. De sterke cast is de kracht van deze voorstelling: jong, gedreven en talentvol.

Weinig nodig

Een ander verfrissend kenmerk van deze uitvoering is het abstracte decor. Enkele ramen vormen het decor van zowel verschillende ruimtes in het klooster, als ruimtes in en om het huis van de familie Von Trapp. Door de ramen steeds in een andere positie te plaatsen worden de verschillende ruimtes weergegeven. Met mooi gebruik van licht en schaduw een kerkelijk symbool getekend op de vloer, waarmee de sfeer van het klooster met minimale middelen wordt weergegeven.

Muziekband

Het enige minpunt aan deze uitvoering, is dat de muzikale begeleiding op band staat. Ondanks dat je de magie van het live-orkest mist, word je toch meegesleept in het vrolijke ‘Do-Re-Mi’ en het emotionele ‘Edelweiss’. De nostalgie van het stuk is niet verloren gegaan. Mede dankzij een prachtig klinkend nonnenkoor.

Deze klassieker blijft, zeker voor de liefhebbers, de moeite waard.

 

Tags: , , , , , , , , , ,
Posted in Recensie, Theater | No Comments »

In De linkshandigen toont Christiaan Weijts op hoge snelheid zijn kunnen

november 25th, 2014

Christiaan Weijts (1976) bouwt gestaag aan een veelgeprezen oeuvre. Dit jaar voegde hij daar essay- en columnbundel Achternamiddagen aan toe. Als eindejaarsbonus komt Weijts met De linkshandigen, een korte roman over een cartoonist die een mysterieuze lifter oppikt. Het boek raast in volle vaart langs alle kenmerkende elementen van Weijts’ werk. Juist daarom had er misschien zelfs nog meer in De linkshandigen gezeten.

De linkshandigen vertelt het verhaal van cartoonist Simon Sinkelberg, die ontslag neemt bij de krant waarvoor hij een dagelijkse spotprent tekent. Onderweg pikt hij een liftende vrouw op, celliste Katharina, wier verhalen voornamelijk uit leugens lijken te bestaan. Maar ook in Sinkelbergs eigen leven is het een en ander niet in de haak. Weijts volgt het mysterieuze duo op hun tocht in een onvervalste road novel waarin ook het plot flinke vaart heeft.

Barstensvol inhoud

Weijts staat bekend om zijn intelligente romans, waarin essayistische bespiegelingen een voorname plaats bezetten. Ondanks de geringe omvang (191 pagina’s) van De linkshandigen komt ook dat facet in de roman aan bod. Zo hangt Sinkelbergs werkconflict samen met zijn aversie tegen telecomgigant Stones & Middleton. Dit geeft Weijts alle gelegenheid om uit te weiden over privacy en de macht van grote corporaties. Hij verweeft deze passages in een plotlijn over Sinkelbergs zus, die bij het bedrijf werkte. Ook linkshandigheid is een terugkerend thema in de roman, in beschouwende stukken die nauw aansluiten op het verhaal. ‘De linkshandige zal bij elke opgelegde regel in zichzelf zeggen: maar voor mij is het anders. (…) In het verborgene van elke linkshandige groeit een eigenwijs wezen wiens wereld zich gedraagt naar zelfgemaakte wetten’.

Voortrazend verhaal

De intelligente zijpaadjes vormen soms een welkome onderbreking van het voortrazende verhaal, maar zijn tegelijkertijd een belangrijke bouwsteen in de roman. Weijts blinkt uit in het terloops noemen van details, om ze later als fundamenteel onderdeel van het plot weer op te rakelen. De topsnelheid waarop de auteur dit geheel voorschotelt toont zijn veelzijdigheid. Een wat ruimer jasje had desondanks meer recht gedaan aan Weijts’ stilistisch en beschouwend vernuft. Toch is De linkshandigen een ‘echte Weijts’: scherp, fraai geschreven en een tikkeltje pedant.

Tags: , , , ,
Posted in Literatuur, Recensie | No Comments »

Kom hier dat ik u kus heeft tweede helft hard nodig

november 25th, 2014

Nauwelijks zes weken na het verschijnen is Kom hier dat ik u kus van Griet Op de Beeck bezig aan een zegetocht. Binnen een maand werden er meer dan vijftigduizend exemplaren verkocht en De wereld draait door verkoos de roman tot ‘boek van de maand’. Toch maakt de familiegeschiedenis de hooggespannen verwachtingen niet waar.

Vooral het eerste deel van de roman is traag en zwaar aangezet. Mona is negen als haar moeder plotseling overlijdt. In de jaren daarna moet ze niet alleen leren omgaan met het verlies, maar ook met een egocentrische stiefmoeder. Deze Marie maakt Mona razendsnel tot verzorgster van haar halfzusje.

Surrogaatmoeder

De scènes die tonen hoe Mona van kind verandert in een surrogaatmoeder voor haar babyzusje zijn scherp gekozen. Op de Beeck rust haar tienjarige ik-verteller echter uit met gedrag dat niet bij haar leeftijd past. Mona springt nooit touwtje, speelt nooit met de poppen en lacht nooit heel hard om een flauwe grap. Zij denkt graag quasi-filosofische dingen als: “Verder heb ik het liever als de dingen blijven zoals ze waren. Maar ja, je kan dat toch nooit kiezen als je kind bent”. Honderd pagina’s lang wordt zo benadrukt dat Mona een heel zielig, vroegwijs meisje is uit een gebroken gezin.

Scherpe dialogen

Gelukkig volgen er ook nog een tweede en een derde deel, waarin Mona vierentwintig en vijfendertig is. Haar gedachten passen dan beter bij haar leeftijd en Op de Beeck mag doen waar ze goed in is: dialogen schrijven. Zo vangt ze Mona’s jeugd in een gesprek van zeven woorden tussen vader en dochter: “Gij waart zo sterk/ Ik was tien”.

Het zijn ook de dialogen waarin de personages hun karakter tonen. Als haar zoon komt vertellen dat zijn vriendin zwanger is, reageert Marie met: “(…) ik vind het wat moeilijk dat gij mij dat aandoet, Alexander, net gij.” In soortgelijke scherpe zinnen laat Op de Beeck keer op keer zien hoe Marie zich tot slachtoffer maakt. Tegelijkertijd behoudt ze in de laatste twee delen genoeg nuance om Marie en de andere personages tot echte mensen te maken. Daarmee toont Op de Beeck dat ze een schrijver is die er mag zijn.

Tags: , , , ,
Posted in Literatuur, Recensie | No Comments »

Een muzikale en sprankelende première van Wolflady in de Melkweg

november 24th, 2014

Wolflady is een BNN documentaire die de muzikale zoektocht van popbelofte Sharon Kovacs en muziekproducer Oscar Holleman volgt. Twee jaar lang zijn zij tijdens deze reis gevolgd door regisseur Daan Willekens. In een uitverkochte zaal, met opvallend weinig jong publiek, wordt de IDFA 2014 geselecteerde documentaire getoond in de Melkweg met afsluitend een klein akoestisch optreden van Kovacs.

In de eerste plaats volgt de documentaire het scheppingsproces van Kovacs EP My Love: van rumoerige studio opnames met aangeschoten muzikanten tot zakelijke gesprekken met bobo’s uit de muziekindustrie. Door de gepaste afstand van regisseur Daan Willekens legt de documentaire vooral de chemie tussen Sharon en Oscar vast.

Doodgewone realiteit
Beiden hebben het nodige meegemaakt, dit heeft hun gevormd tot wie ze zijn en hoe ze in het leven staan. Het is dan ook mooi om te zien hoe dit de twee met elkaar verbindt. Met afwisselend momenten van kwetsbaarheid en zwarte humor, laat het duo de doodgewone realiteit zien achter de schermen en hoe je vorm kunt geven aan je ambitie.
Dat de charme van het kameraadschap tussen Sharon en Oscar overslaat op het publiek is duidelijk, tijdens de documentaire klinkt er regelmatig gelach. Na de vertoning volgt het kleine optreden van Kovacs en neemt Sharon het podium om ons te laten zien waar zij voor leeft.

Bescheiden
Na de 67 minuten durende documentaire over jezelf is het in eerste instantie een beetje vreemd om voor je publiek op te treden, zo vindt Sharon. ‘Ik voel me zo bekeken’ geeft ze bescheiden aan, waarop de zaal moet lachen. In totaal speelt ze vier nummers, waaronder My Love en Strange -‘het nummer waar alles mee is begonnen’, aldus Sharon. Wanneer het optreden voorbij is bedankt ze iedereen die is komen kijken en met een staande ovatie bedankt het publiek haar voor wat ze met ons heeft willen delen.

Tekst: Andy Stevens
Fotografie: Marjolijn van Dijk

Tags: , , , , , , , , , , , , ,
Posted in Film, Fotoreportage, Muziek, Nieuws, Reportage | No Comments »

Diederik van Vleuten en Ivo Janssen geven theatrale geschiedenisles in De Grote Oorlog

november 24th, 2014

Een beamer, een laptop, een stoel en een piano: met deze simpele middelen maken cabaretier Diederik van Vleuten en pianist Ivo Janssen een complete theatervoorstelling. In deze lezing in het theater vertellen zij aan de hand van foto’s, verhalen en muziek over WOI, de Grote Oorlog.

Gedreven en met zichtbaar plezier vertelt Van Vleuten over zijn bezoeken en zijn ervaringen als WOI-kenner. Daarbij komen de nodige grappige opmerkingen voorbij; Van Vleuten blijft tenslotte een komiek. Ook verhalen over anderen passeren de revue, zoals dat van een 21-jarige jongen die tijdens de oorlog om kwam in België. Foto’s, dagboekfragmenten van de moeder van de jongen, en tenslotte Janssen’s virtuoze vertolking van Prokofiev’s duivelse Suggestion Diabolique zorgen er vanwege de heftige muziek voor dat het verhaal nog meer indruk maakt dan het op zichzelf zou doen. Terwijl je, met op de achtergrond duistere tonen, naar de geprojecteerde foto van een leeftijdsgenoot kijkt, krijg je het onbehaaglijke gevoel van een oorlog die wel erg dichtbij komt.

De kracht van muziek

Muziek speelt een belangrijke rol in De Grote Oorlog. De stukken die Janssen speelt zijn van componisten die leefden tijdens WOI – muziekstukken die het geweld en de waanzin van de oorlog weergeven. Die muziek krijgt meer betekenis door het verhaal er achter, zoals dat van een Oostenrijkse concertpianist die zijn arm verloor in de oorlog. Janssen speelt Maurice Ravel’s compositie voor één hand, die de componist schreef voor deze Oostenrijkse concertpianist, die toch zijn voormalige vijand was. Als je je ogen dicht doet, klinkt het net alsof de muziek met twee handen wordt gespeeld. Zoals Van Vleuten zei: alleen muziek kan een man met één arm weer twee armen geven. Deze combinatie van muziek met vertelkunst maakt deze voorstelling tot een degelijke en onderhoudende theaterlezing.

Tags: , , , ,
Posted in Recensie, Theater | No Comments »

« Older Entries |

Volg ons

Nieuwsbrief

Ja, ik ontvang graag tweewekelijks de tofste culturele uitgaanstips.