Met stomheid geslagen kijkt met zowel verbijstering als bewondering naar de literaire wereld

augustus 19th, 2014

Edward St Aubyn’s romans worden in Engeland en ver daarbuiten geprezen als van volmaakte literaire kwaliteit. Zijn roman Moedermelk uit de autobiografische Melrose-reeks won dan ook de Prix Femina Étranger en stond op de shortlist van de Man Booker Prize van 2006. Men kan dus wel zeggen dat St Aubyn doorgedrongen is tot de kern van het literaire circuit. Zijn nieuwste roman, Met stomheid geslagen, richt zich op deze excentrieke wereld. Hij bespot, vernedert en ridiculiseert. Tegelijkertijd vraagt hij zich af wat de essentie van taal en literatuur is. Dit maakt Met stomheid geslagen uniek binnen de literaire proza.

Literair prijzencircus

De uitreiking van de literaire Elysian-prijs vormt de basis van deze roman. In ieder hoofdstuk komt een andere betrokkene aan het woord, die op realistische maar hilarische wijze demonstreert hoe de boeken voor de longlist en shortlist worden gekozen. Zo volgt de lezer onder andere een politicus die het voorzitterschap van de jury op zich neemt en aan vriendjespolitiek doet, een bekende schrijfster die met jan en alleman het bed in duikt, een Indiase prins die denkt dat hij gaat winnen. Niemand weet echt waar hij of zij mee bezig is, laat staan dat ze alle boeken hebben gelezen. Zowel de aanloop naar de uitreiking van de prijs als de uitreiking zelf bestaan uit een enorm circus van pretentie en eigenbelang.

De essentie van literatuur

Aan de andere kant vragen de personages zich af wat literatuur eigenlijk is. Moet er überhaupt wel een prijs worden uitgereikt als het om kunst gaat? ‘Als een kunstenaar goed is, kan niemand anders wat hij of zij doet, en daarmee is elke vergelijking misplaatst’, is wat de directeur van het Elysian-concern stelt. St Aubyn laat zien dat de belangen van de juryleden belangrijker zijn dan de kwaliteit van de boeken die ze beoordelen.

Met stomheid geslagen geeft daarmee een unieke kijk op de literaire wereld en de personages die zich erbinnen begeven. Door middel van hilariteit en droge humor laat St Aubyn het verbijsterende, maar ook bijzondere van literatuur zien.

Tags: , , , , , , , , , , , ,
Posted in Literatuur, Recensie | No Comments »

Fleming – The Man Who Would Be Bond is een passende decadente verfilming van ’s werelds elegantste schrijver

augustus 19th, 2014

Bond, James Bond’  iedereen kent deze uitspraak van s werelds beroemdste geheim agent. Maar wat weten we van de man achter 007? In de BBC America miniserie Fleming – The Man Who Would Be Bond komen we meer te weten over Ian Fleming, de schrijver van de bekende spionage boeken.  

Ian Fleming (Dominic Cooper) is een playboy journalist en het zwarte schaap uit een vermogende familie.  Rond de Tweede Wereldoorlog wordt hij, mede door connecties van zijn familie, persoonlijk assistent van de directeur van Naval Intelligence, admiraal John Henry Godfrey (Samuel West). Fleming toont zich daar een waardevol werknemer. Zijn disrespect voor autoriteit in combinatie met zijn rijke fantasie zorgen voor een frisse wind door het Britse militaire instituut. Hier wordt tegelijkertijd de basis gelegd voor de ultieme spion, James Bond.

Fleming, Ian Fleming

Regisseur Mat Whitecross heeft de unieke kans gekregen om een James Bond film te regisseren die eigenlijk geen James Bond film is. De spannende avonturen van 007 zijn zodanig uit het echte leven van Ian Fleming gegrepen dat deze miniserie aanvoelt als een nieuwe Bond verfilming in plaats van een biografische levensvertelling. Voor de fan betekent dit een feest van herkenning. Hoge inzet baccarat in het casino, high tech gadgets, verleidelijke vrouwen, drank en natuurlijk een elegante en rebelse rokkenjager in de vorm van Fleming zelf.

Deze Fleming speelt Dominic Cooper (The Devils Double) dan ook met veel bravoure en zet hiermee een prima auditie neer als plaatsvervanger van Daniel Craig in een volgende Bond film. Zijn optreden als de stijlvolle schrijver met donker randje doet denken aan een jonge Sean Connery in Dr. No (1962).

Bond stijl

Style doesn’t come cheap’, maar toch lukt het deze miniserie om de chique levensstijl van Fleming op een stijlvolle wijze te tonen. De indrukwekkende sets en aankleding ervan straalt de juiste allure uit die tot de verbeelding weet te spreken. Maar door alle pracht en praal kunnen de beeldschone dames en goedgeklede heren, waaronder Fleming, hierdoor soms in de achtergrond verdwijnen.

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,
Posted in Film, Recensie | No Comments »

The Way He Looks is het pareltje onder de homofilms van het Gay and Lesbian Summer Film Festival

augustus 19th, 2014

Ook deze zomer toert het Gay and Lesbian Summer Film Festival door het land met vier homo- en vier lesbofilms. In veertien steden zijn deze films te bekijken, waaronder de vier onderstaande homofilms. Daarvan is vooral The Way He Looks een echte aanrader.

Gerontophilia

Met Gerothophilia brengt Bruce LaBruce een bijzonder en vooral origineel verhaal op het witte doek. De achttienjarige Lake wordt tijdens zijn werk in het verzorgingstehuis verliefd op de bejaarde Mr. Peabody, die door zijn verplegers wordt gedrogeerd. Lake helpt hem ontsnappen, met een roadtrip en uiteindelijk een liefdesrelatie als gevolg. Helaas wordt er niet uitgehaald wat er in zit: het verhaal gaat té snel en er mist diepgang. Daarnaast heeft Geronthophilia, door zowel de acteurs als het camerawerk, veel weg van een amateurfilm die je eerder bij een filmacademie-student verwacht, dan bij een regisseur met negen films op zijn naam.

Test

De angst voor het aidsvirus in de jaren ’80 en de impact die het had op homotolerantie komt duidelijk naar voren in de film Test. De talentvolle en onzekere Frankie is lid van een dansgroep, waar hij bevriend raakt met mededanser Todd. De twee jongens worden steeds hechter. Niet alleen in hun relatie, maar ook in hun levens, speelt het aidsvirus een grote rol. Door de mooie dansscènes is de film perfect voor dansliefhebbers, maar het is tegelijkertijd ook een van de redenen dat een écht verhaal ontbreekt. Het uitblijven van een verhaal is een groot nadeel van de film. Gelukkig is het, door de prachtige beelden en goede acteurs, zeker geen straf om Test te kijken.

Land of Storms

In de Hongaarse film, Land of Storms, besluit de voetballer Szabolcs zijn carrière in Duitsland na een ruzie te beëindigen. Hij keert terug naar geboorteland Hongarije en ontmoet daar de stoere Áron. Doordat homoseksualiteit niet voldoende geaccepteerd is in Hongarije en de twijfels van Áron over zijn geaardheid, maken de relatie tussen de twee jongens zacht gezegd stormachtig. Ondanks dat de acteerkunsten van de acteurs tekort schieten, weet regisseur Császi de sfeer en gevoelens goed over te brengen. Of je daar blij mee moet zijn, is nog maar de vraag. Land of Storms is namelijk zeker geen feel good film.

The Way He Looks

Talentvolle acteurs, mooie beelden en een prachtig verhaal. Alles wat een goede film moet hebben, komt samen in The Way He Looks. De 15-jarige Leo is blind, maar wil graag opgroeien zoals zijn gewone klasgenoten. Hij wil onafhankelijk zijn, verliefd worden en vooral zoenen. De komst van een nieuwe klasgenoot, Gabriel, doet dit verlangen alleen maar groeien. Deze, soms wat brave, film is een échte aanrader. Regisseur Ribeiro vertelt in The Way He Looks het ontroerende verhaal en weet de kijker mee te laten leven met Leo en zijn verlangens. Door de mooie dialogen en een goed gebruik van de camera is The Way He Looks daarmee zeker het pareltje onder de vier homofilms van het festival.

Lees ook: Gay and Lesbian Summer Film Festival – lesbofilms

Tags: , , , , , , , , , , ,
Posted in Film, Recensie | No Comments »

Vier goedgekozen lesbofilms op het Gay and Lesbian Summer Film Festival

augustus 19th, 2014

In veertien Nederlandse steden zijn deze zomer acht films te zien bij het rondtoerende Gay and Lesbian Summer Film Festival. Vier daarvan zijn homofilms en de andere vier zijn lesbofilms. Hoewel de kwaliteit van de homofilms erg uiteenliepen, er zaten zowel erg slechte als erg goede tussen, is dat bij de lesbofilms niet het geval. Alle vier zijn op hun eigen manier erg goed en daarmee een perfecte keuze voor het Gay and Lesbian Summer Film Festival.

Cloudburst

Cloudburst, een film van regisseur Thom Fitzgerald, is de enige komedie die te zien is tijdens het Gay and Lesbian Summer Film Festival. Al eenendertig jaar hebben de bejaarde dames Dot (Brenda Fricker) en Stella (Olympia Dukakis) een relatie. Wanneer de onwetende kleindochter van Dot haar in het bejaardentehuis wil plaatsen, wordt de liefde tussen de twee bejaarde dames op de proef gesteld. De enige manier om niet van elkaar gescheiden te worden, is trouwen in Canada. Een avontuurlijke en liefdevolle roadtrip volgt. Cloudburst is hartverwarmend en bevat zowel originele als voorspelbare grappen. Voornamelijk door de geweldige acteerprestaties van Dukakis en Fricker is Cloudburst een erg humoristische en leuke film.

Sarah Prefers to Run

In Sarah Prefers to Run laat de debuterende Cloé Robichaud het verhaal zien van Sarah, een meisje dat zich alleen maar focust op haar grote passie, hardlopen. Maar Sarah rent niet alleen op de hardloopbaan, ze rent ook weg van zichzelf. Als ze gaat verhuizen naar Montréal kan Sarah niet langer weg blijven rennen en komt ze eindelijk zichzelf tegen. Hoewel er veel meer diepgang uit de film gehaald kan worden, laat Robichaud het daar een beetje bij zitten. Zo blijft het verhaal een erg oppervlakkig, dat deels wordt veroorzaakt door de weinige dialogen. Gelukkig maakt Robichaud wél gebruik van mooie beelden en de goede actrice Sophie Desmarais.

Reaching for the Moon

Met Reaching for the Moon wordt het waargebeurde en bovenal bijzondere liefdesleven van dichter Elizabeth Bishop verteld. Bishop kampt met een writersblock en besluit New York achter zich te laten en haar oude vriendin Mary op te zoeken in Rio de Janeiro. Daar wordt ze onverwachts verliefd op de partner van Mary, de architect Lota de Macedo Soares. Haar verblijf op het landgoed duurt daardoor veel langer dan verwacht. Bruno Barreto houdt zich niet aan het principe van show don’t tell, waardoor hij helaas teveel uitlegt. Gelukkig maakt hij dit goed met prachtige dialogen en de poëzie van Bishop. Dit zorgt uiteindelijk voor een mooie, poëtische film.

Zwei Mütter

In Zwei Mütter wordt bevestigd dat het voor homoseksuele stellen erg lastig is om een kind te krijgen. Isabelle en Katja hebben al jarenlang een gelukkige relatie maar er mist één ding: een kind. De vele afwijzingen van bevruchtingsklinieken laten zien dat het moeilijk is deze wens uit te laten komen. De lange weg naar een kindje zorgt ervoor dat de gelukkige relatie onder druk komt te staan. Anne Berrached maakt gebruik van een persoonlijke manier van filmen en kijkt mee over de schouders van Isabelle en Katja. Hiermee komen de gevoelens duidelijk naar voren en is Zwei Mütter een indringende en aangrijpende film.

Lees ook: Gay and Lesbian Summer Film Festival – homofilms

Tags: , , , , , , , , , ,
Posted in Film, Recensie | No Comments »

Kunst kijken, maken en meenemen op Lowlands 2014

augustus 19th, 2014

Al sinds de eerste editie van Lowlands biedt het festival niet alleen een goede muziek-, maar ook een sterke randprogrammering. Wie na al het muzikale geweld nog energie heeft, kan bijvoorbeeld genieten van een waar Literaturfest of van de cabaretiers van de Comedytrain. CultuurBewust.nl vond nog een gaatje in het drukke muzikale programma en deed verslag van de beeldende kunst op Lowlands 2014.

Wie het festivalterrein opkomt, wordt al direct met het enorme beeld Ins Blaue (2012) van David Bade geconfronteerd. De feloranje kolos was al twee keer eerder op Lowlands te zien, de rest van het jaar is het te bewonderen in de beeldentuin rond kasteel Nijenhuis, onderdeel van Museum de Fundatie. Het beeld is opgebouwd uit allerlei restmaterialen waarin naast een hoop purschuim ook stoelen en zelfs een tentje te ontdekken zijn. Ondanks dat het beeld in het oog springt en het krioelt van de mensen op de sokkel die dienst doet als bankje, lijken slechts weinig mensen de moeite te nemen om het echt goed te bekijken. Misschien is het beeld te statisch voor het dynamische Lowlands.

Lichtkunst

Pas wanneer de zon ondergaat, verschijnt de kunst die echt aanspreekt. Wanneer je richting de Bravo-tent loopt om de hele nacht door te dansen, zie je in de verte lichtgevende bollen door de lucht dansen. Verschillende kleuren en slingerpatronen wisselen elkaar af in de installatie Large Pendulum Wave (2014) van Ivo Schoofs. Schoofs maakt gebruik van natuurkundige regels om de golvende bewegingen te creëren met een sprookjesachtig resultaat.

De ontwerpers van De Module & Coloko spelen ook met het licht. Hun geometrische prints op de schotten die het festivalterrein afbakenen, zien er overdag weliswaar kleurrijk, maar niet bijzonder uit. Wanneer het donker is, schijnen echter speciale lichtbronnen op de afbeeldingen waardoor de vlakken lijken te bewegen. De beelden die ontstaan zijn duizelingwekkend en doen denken aan psychedelische patronen uit de jaren zeventig.

ARTtube

Het videokanaal ARTtube is op Lowlands vertegenwoordigd met een tent en verschillende activiteiten zoals het maken van buttons en tekenen onder begeleiding van illustrator Bruno Ferro Xavier da Silva. Door op het festival aanwezig te zijn wil het platform een breder publiek aanspreken. Het lijkt te werken: zelfs op zaterdagochtend lopen er al flink wat mensen in het tentje van ARTtube rond. Niemand minder dan topfotograaf  Koos Breukel is op dat moment aanwezig om festivalgangers vast te leggen. Mensen met waterige ogen en bleke gezichten staan in de rij om zich door hem te laten vereeuwigen. Breukel stelt ze gerust wanneer hij achter de camera staat: “Wat een goede kop heb je.”

Wanneer de foto geprint is, lopen de bezoekers snel richting de Alpha-tent waar de act Always Hardkoor klaarstaat, want met zo’n uitgebreid programma is het wel flink doorwerken.

Tags: , , , , , , , , , , ,
Posted in Kunst, Reportage | No Comments »

De 5e editie van het World Cinema Festival opent groots met Gett, The Divorce Trial of Viviane Ansalem

augustus 19th, 2014

“Als vrouw kan ik in mijn land niet over mijn eigen leven beslissen”, aldus Ronit Elkabetz (1964) na de vertoning van haar film Gett, The Divorce Trial of Viviane Ansalem in filmtheater Rialto. De knappe Israëlische is samen met haar broer Shlomi de maker van de film en vertolkt bovendien de rol van hoofdpersonage Viviane Ansalem. Gett (Hebreeuws voor ‘scheiding’) is gekozen als openingsfilm van het World Cinema Festival in Amsterdam en met een reden: de film raakt de kern van een bizarre realiteit.

De geëngageerde film betreft het laatste deel van de trilogie rondom de huwelijksperikelen van Viviane Ansalem. In de eerste twee delen raakt Viviane vervreemd van haar man Elisha (Simon Abkarian) en besluit ze apart van hem te gaan wonen. In het derde deel probeert ze officieel van haar man te scheiden. Maar dit is verre van eenvoudig in Israël.

Volgens de ijzersterke wetten van de Thora moet de echtgenoot eerst toestemming geven voor een scheiding. De man van Viviane blijft halsstarrig weigeren, ook al is het stel ‘totaal niet compatibel’. Er rest Viviane geen andere keuze dan de zaak voor te leggen bij een religieuze rechtbank en de rabbijnen ervan te overtuigen haar de gett te geven. Maar het Joodse rechtssysteem toont weinig begrip voor haar situatie en de zaak sleept zich voort.

Absurde realiteit

Humor en tragiek gaan hand in hand in deze film. Zo wordt een eindeloze stoet getuigen opgeroepen om het huwelijk te ‘beoordelen’. Ook de buurman wordt gehoord: ‘Eerlijk waar Rabbijn, er bestaat geen betere man dan Elisha; hij drinkt niet, slaat niet en is een godvrezend man…’ Naar iedereen wordt aandachtig geluisterd behalve naar Viviane zelf, die duidelijk diep ongelukkig is. Waarom zou een ander mogen beslissen over háár leven? De film grenst aan het absurde, maar is wel degelijk gebaseerd op de realiteit.

Hoewel het verhaal zich beperkt tot de muren van de rechtszaal, blijft deze film boeiend tot de laatste seconde. De vlijmscherpe dialogen in combinatie met de geweldige acteerprestaties van Ronit, die de wanhoop én volharding van Viviane uitermate realistisch verbeeldt, maken van Gett een zeer geslaagd project.

Gett, The Divorce Trial of Viviane Ansalem is vanaf 4 september ook te zien in de Nederlandse filmtheaters.

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,
Posted in Film, Recensie, Tip | No Comments »

L.A. Raeven: “Er hangt een duur prijskaartje aan ijdelheid”

augustus 18th, 2014

Als ik Hutspot aan de Rozengracht in Amsterdam betreed, zit Liesbeth Raeven op de bank met haar eenjarige zoontje Dutch Dyonisius Divera . Haar eenvoudige zwarte shirt is versierd met snotvlekken van het blonde ventje dat me vrolijk aankijkt. Angelique Raeven komt iets later binnen op krukken. Ze heeft een geblesseerde heup door een nare val. De voormalige assistent van Jean Paul Gaultier ziet er hoe dan ook onberispelijk chique uit in haar zwarte leren broek. Ik heb de internationaal beroemde eeneiige kunstenaarstweeling L.A. Raeven maar niet verteld dat ik een beetje fan ben, maar vind het stiekem best spannend om ze te mogen interviewen.

Gelukkig blijkt L.A. Raeven (1971) buitengewoon sympathiek. De zussen zijn lief en hartelijk en praten openhartig over hun bevlogen leven, inclusief ingrijpende anorexiaverleden en diepgewortelde obsessie met het lichaam. Niets blijft onbesproken en niets wordt mooier gemaakt dan het is. Het kunstwerk L.A. Raeven is van een vertederende oprechtheid.

Ideale maten

Het is opvallend hoezeer de zussen nog altijd bezig zijn met de ideale lichaamsverhoudingen. Tijdens het gesprek praten ze constant over de ‘perfecte maten’. Hun anorexiaverleden, dat voor Angelique op haar twaalfde begon en voor Liesbeth iets later, heeft duidelijk zijn sporen nagelaten. Bovendien heeft Angelique een rugverzakking gehad (ontstaan door osteoporose) waardoor ze nu zo’n tien centimeter kleiner is dan haar zus. Angelique: “Anorexia blijft altijd in je leven en karakter, het vormt je . Ik ben me er heel erg van bewust dat mijn obsessie met de ideale lichaamsmaten geworteld is in mijn anorexiaverleden, maar dat doet niks af aan het feit dat ik het écht mooi vind. Door mijn rugverzakking voldoe ik niet langer aan het schoonheidsideaal en dat zie ik als een enorme straf.”

Anorexia

De tranen in haar ogen vertellen me dat ze het echt meent. Regelmatig heb ik me afgevraagd wat het doel was van het controversiële werk van L.A. Raeven, zoals bijvoorbeeld de performance Wild Zone 1 (2001), waarin de tweeling in broodmagere toestand op een rommelige vloer zit. Af en toe nemen ze een slokje wijn of zeggen ze iets in Limburgs dialect. Choqueren, provoceren, irriteren? Nu wordt me duidelijk dat L.A. Raeven zich heel goed bewust was van hun kritieke situatie en daarmee iets probeerde te doen via hun kunstwerken. Door hun anorexiaprobleem in de schijnwerpers te zetten, waarschuwden ze eigenlijk voor het door de maatschappij opgelegde schoonheidsideaal dat meedogenloos hard is. Kijk maar naar ons.

Liesbeth: “Achteraf gezien had ik veel dingen anders moeten doen en meteen maatregelen moeten nemen. Zelf dachten we niet meteen na over de consequenties, ook niet toen we osteoporose kregen. Tegen die tijd zou er wel weer een medicijn zijn. Nu ben ik soms boos dat ik niet meer in opstand ben gekomen. Waarom liet ik het zover komen?”

IJdelheid

De obsessie van L.A. Raeven met het lichaam gaat alle grenzen te buiten. Voor hun video-installatie The Height of Vanity (2008) reisden de zussen af naar een ziekenhuis in Peking, waar jongeren hun onderbenen laten verlengen om aan de westerse maatstaven te voldoen. Voor de ongelukkigen die niet over de financiële middelen beschikken die nodig zijn voor een operatie, is er een alternatief: een wreed apparaat om je lichaam op te rekken. Een middeleeuws martelwerktuig is er niks bij.

Angelique: “Lange mensen hebben meer succes, krijgen betere banen. Hoewel de ingreep bijzonder pijnlijk is (de scheen- of dijbenen worden doorgezaagd en bevestigd aan een verstelbare constructie, red.) wordt deze met regelmaat uitgevoerd in China. Hoe meer geld je neertelt, hoe meer centimeters je erbij krijgt. Zo wilden ze mijn romp ook wel verlengen, terwijl ik daar hoogstwaarschijnlijk een dwarslaesie aan over gehouden had. Er hangt een duur prijskaartje aan ijdelheid.”

Het prille lichaam

Ondanks het feit dat de tweelingzussen nog steeds erg bezig zijn met het lichaam, maken ze beiden een evenwichtigere indruk dan vroeger. Liesbeth: “Ik kan weer van eten genieten. Dat was ooit wel anders toen ik en Angelique exact hetzelfde aten om maar op hetzelfde gewicht te blijven. Er was een ongelooflijke concurrentiestrijd tussen ons en we controleerden elkaar constant. Als de een had overgegeven, moest deze van de ander de kwijtgeraakte calorieën bijeten ofwel zijn eigen kots verorberen. Het was echt een soort sekte waarin we leefden.”

Momenteel zijn ze bezig met een film over kinderen die in de groeispurt zijn, lang en tenger, slungelig, rond de 10 jaar. Angelique: “Het wordt een ode aan het lichaam dat verandert en heel pril is, misschien wel op zijn mooist. In Japan zijn ze niet voor niets dol op modellen van deze leeftijd.” Voorlopig blijven de zussen dan ook gewoon samenwerken. Angelique zou daarnaast een tijdje naar New York willen, maar vraagt zich af of dat zou lukken, alleen. Angelique: “Hoewel het eerder niet lukte is het met Skype nu veel makkelijker geworden om contact te houden. Die mogelijkheid bestond in het verleden niet.”

 

Links

24 uur met… L.A. Raeven

De verbeelding voorbij

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,
Posted in Interview, Kunst | No Comments »

« Older Entries |

Volg ons

Nieuwsbrief

Ja, ik ontvang graag tweewekelijks de tofste culturele uitgaanstips.