Aboriginal art today! is veel meer dan alleen stipjes
juli 29th, 2010
Het Aboriginal Art Museum te Utrecht toont met Aboriginal art today! de diversiteit van de Aboriginal kunst. Sinds de jaren ‘70 heeft de Aboriginal kunst door contact met de westerse cultuur een verandering ondergaan. De combinatie van traditionele en vernieuwende kunstwerken zorgt voor een verrassende tentoonstelling. Er wordt een breed beeld geschept van de Aboriginal kunst, die net als westerse kunst wat te bieden heeft voor iedereen.
De tentoonstelling toont een overzicht van hedendaagse Aboriginal kunst vanaf 1970. Voorheen maakten Aboriginals ceremoniële objecten voor eenmalig gebruik, maar vanaf de jaren ’70 zijn zij bewust kunst gaan maken. De authentieke beeldtaal en technieken worden toegepast op doek en hout zodat het verkoopbaar is. Sinds die tijd kopen ook Nederlandse musea en verzamelaars Aboriginal kunst. In de tentoonstelling is zowel werk van particuliere verzamelaars, alsook van musea (waaronder het Groninger Museum, Wereldmuseum Rotterdam en uiteraard het Aboriginal Art Museum) te zien.
Abstract fantasierijk
De traditionele Aboriginal schilderijen zijn zonder voorkennis niet erg toegankelijk, maar bieden tegelijkertijd de mogelijkheid om als autonoom werk te worden beschouwd. Zonder voorkennis lijken de stipjes-schilderijen abstract, maar voor de Aboriginals vertellen deze werken vaak over de droomtijd: een andere tijdsdimensie waarin de wereld werd gecreëerd door hun voorouders. De Aboriginals herkennen de sporen die zij hebben achtergelaten en proberen ze terug te roepen door middel van dans, zang en vertellingen. De titels verwijzen veelal naar een plek of een droom, wat ons de mogelijkheid geeft om zelf te bepalen wat het voorstelt.
Mooi contrast
Sommige werken zijn op natuurlijke materialen aangebracht, zoals Wadjina-figuren op boombast. Twee figuren boven elkaar – zonder mond, maar met stralenkrans – zijn zeer treffend afgebeeld. De witte, enigszins doorschijnende verf op de donkere barst creëert diepte, terwijl tegelijkertijd de houtstructuur nog zichtbaar is. Als omlijsting zijn er stukken bamboe om de kromme boombast bevestigd. Dit lijkt het ultieme Aboriginal kunstwerk, waardoor je des te meer wordt verrast door het werk van Paddy Bedford (ca. 1922-2007) dat om een hoekje hangt. Zijn schilderij Untitled uit 2004 doet door de primaire kleuren en zwarte strepen aan als een Mondriaan met vloeiende lijnen. Achter glas en met strakke witte lijst staat het in contrast met de boombast-schilderingen, als het ultieme bewijs dat Aboriginal kunst veelzijdig is.
Ook andere werken, zoals het schilderij Thundi (2008) van Mirdidingkingathi Juwarnda Sally Gabori (ca.1924), zou niet misstaan tussen westerse kunst. De dikke vegen oranje, witte en zwarte verf creëren een abstract beeld dat niet direct aan Aboriginal kunst doet denken. Even verderop brengen de YawkYawk sculpturen je weer in Aboriginal sferen. De beelden zijn uit hout gesneden, maar zijn tegelijkertijd simpel, met prachtige versieringen en zelfs een haardos. Deze kunstwerken moet je in het echt zien om te ervaren met welke precisie de details zijn aangebracht.
Vermenging van Aboriginal en westerse cultuur
De grootste verandering in Aboriginal kunst is te zien in het werk van stedelingen. Zij zijn wel van oorsprong Aboriginal, maar doordat ze niet op traditionele wijze leven, laat hun kunst de vermenging met de westerse cultuur zien. Zo stelt Richard Bell (1953) met zijn werk Sanctions (1992) de positie van de Aboriginals ter discussie. Met dikke lagen acrylverf verbindt hij afbeeldingen van slaven en traditionele Aboriginal kunst. In de verf heeft hij symbolen uit zowel de westerse als de Aboriginal cultuur uitgespaard.
Aboriginal art today! toont de diversiteit van de hedendaagse Aboriginal kunst. Uiteraard zijn er de welbekende roodbruin, gestipte schilderijen, maar Aboriginal kunst blijkt zoveel meer dan je in eerste instantie verwacht. Juist door de verrassende combinatie van traditioneel en vernieuwend werk, aardkleurige en kleurrijke schilderijen brengt de tentoonstelling de Aboriginal kunst tot leven.
Tags: AAMU, aboriginal art, aboriginal art museum, aboriginal kunst, Australie, dromen, droomtijd, gabori, grafpaal, groninger museum, Mondriaan, nynke, Nynke Besemer, Paddy Bedford, richard bell, sanctions, stipjes, thundi, Utrecht, wadjina, wereldmuseum
Posted in Kunst, Recensie | No Comments »
Win kaarten voor Solar Weekend
juli 29th, 2010
In samenwerking met Solar Weekend Festival mogen wij een set kaarten weggeven die twee personen toegang verschaft op 7 en 8 augustus.
Op 6, 7 en 8 augustus worden de oevers van de Maasplassen ingenomen door het crossover evenement Solar Weekend Festival van Extrema. Samen met BNN presenteert Solar een moddervette line-up met meer dan driehonderd artiesten, veel creatieve initiatieven en driehonderdvijftig Solartistiekelingen. Verdeeld over meer dan tien area’s en net zoveel creatieve dorpen. De ultieme minivakantie in Roermond!
Deze prijsvraag loopt t/m 2 augustus 2010
Tags: 7 en 8 augustus, BNN, kaarten winnen, Maasplassen, Prijsvraag, prijzen, Roermond, Solar Weekend Festival, weekend, winnen
Posted in Highlight, Prijsvraag | No Comments »
Onderdrukte driften In de bloei van je leven
juli 29th, 2010
In de brandtoren op het Parade-terrein voerde het performance collectief ANA/KATA op dinsdag 27 juli de première op van In de bloei van je leven. De voorstelling laat het publiek van heel dichtbij zien hoe vier verschillende mensen proberen los te breken uit de dagelijkse sleur.
Alle elementen uit een doorsnee huiskamer zijn opgestapeld tot één grote hoop. De meubelstukken hebben dezelfde grijze kleur en er is een motief op geschilderd, alsof alles ingepakt is in hetzelfde pakpapier. Op de stapel meubilair zitten moeder, vader, dochter en zoon. Ze gedragen zich als apen. Vader (Willem Westermann) benadert moeder als een ware zilverruggorilla en moeder (Christine Bijvanck) kauwt met grote mondbewegingen op een appel.
Routine
Dan begint het circus. Eerst lief lachen naar de camera, alsof hier thuis alles koek en ei is. Vervolgens worden de meubels in huiskamersetting gezet en treedt de sleur in. De eentonigheid wordt verbeeld door de dagelijkse beslommeringen van de hoofdpersonen. Vader leest, moeder stofzuigt, dochter (Berenice van Leer) eet en zoonlief (Guido de Wijs) kijkt de hele dag TV.
Doorbraak
Pas als ze gek worden van elkaars herhalingen en even uit de band springen, lijkt het alsof er een steen in de rivier valt zodat het water niet langer dezelfde richting in stroomt. Vader en moeder vinden elkaar weer even aantrekkelijk en flirten sinds lange tijd. Maar de rivier is te sterk en sleurt de steen mee, waarna alles weer hetzelfde wordt.
Aapjes kijken
Doordat de voorstelling zich in het midden van de ronde brandtoren afspeelt, kunnen de toeschouwers elkaar goed in de gaten houden. Sommigen kijken met open mond naar de flippende zoon, anderen lachen een beetje onzeker. Op je gemak voel je je in ieder geval niet. De huiselijke situatie staat constant op scherp en de agressiviteit van de spelers wordt op slechts tien centimeter afstand van je neus geuit.
Voelbare spanning
Op deze confronterende manier weet regisseuse Fransje Christiaans, die zich bij het tekstschrijven baseerde op het eerder ontworpen decor van Tessel Braam, de kracht van onderdrukte driften goed over te brengen. Het spel is overtuigend; het schiet in de roos. Maar hoelang je er ook over na blijft denken en filosoferen, de vernieuwende, diepere laag openbaart zich niet.
Tags: ANA/KATA, Berenice van Leer, brandtoren, Christine Bijvanck, Cynthia Bambach, De Parade Utrecht, Fransje Christiaans, guido de wijs, in de bloei van je leven, Marjolein Theunissen, Recensie, Willem Westermann
Posted in Recensie, Theater | No Comments »
Strijd tussen Michael J. en Madonna is Camp
juli 28th, 2010
Nooit de werkelijke aard van de relatie tussen chimpansee Bubbles en zijn baasje Michael Jackson weten te achterhalen? Niet volledig op de hoogte van de nieuwste zingevingpraktijken van Madonna? Niet erg! Het wordt allemaal geëvalueerd in de voorstelling Michael versus Madonna van Eva Marie de Waal en Wouter de Jong.
In een aaneenschakeling van niet erg gelikte sketches, balanceert deze voorstelling tussen ontegenzeggelijk grappige en tenenkrommend clichématige momenten – waar desalniettemin het enthousiasme vanaf druipt. Ook voor wie een beetje Michael Jackson-moe is.
Dubbele battle
Michael versus Madonna is meer dan een humoristische synopsis van het leven van beide supersterren. Volgens de makers is de voorstelling naast een ‘battle of idols’ namelijk ook een ‘battle of sexes’. Niet alleen wordt dus de vraag gesteld wie van de twee er, ondanks de vroege dood van Michael, het meest onsterfelijk is. Ook wordt er gestreden om het patent op een arsenaal aan geslachtsgebonden eigenschappen.
Zo zet Eva Marie de Waal – afgestudeerd aan de Amsterdamse Toneel en Kleinkunst Academie en bij het grote publiek voornamelijk bekend van de televisieserie De Co-assistent – een buitengewoon vrouwelijke Michael neer. Terwijl Wouter de Jong, die al eerder de succesvolle Paradevoorstelling Wouter speelt wel aardig ten tonele bracht, Madonna juist speelt als de sterke vrouw die te mannelijk is voor haar vrouwzijn.
Seksegerelateerde grappen
Deze cross-gender eigenschappen, die zowel Jackson als Madonna worden toegedicht, worden ingezet om mooie bruggetjes te maken naar seksegerelateerde grappen over het gebrek aan humor en richtingsgevoel bij vrouwen, en voor geintjes over het (te) hoge libido van mannen.
Het zijn deze opendeuren die de basis voor de humor vormen. Maar; de manier waarop De Waal en De Jong de clichés van de twee eerdergenoemde battle’s met elkaar verbinden, is dermate goed, dat de toeschouwer niet anders kan dan er hartelijk om lachen.
Grenzen opzoeken
Daarbij zijn ze overigens niet bang de grens van wat grappig of origineel is op te zoeken. Wanneer Madonna zich waagt aan de wetenschap en begint te filosoferen over de eventuele aanwezigheid van Elvis-moleculen in haar lichaam, slaat de voorstelling een zijweg in die zowel oninteressant als overbodig lijkt.
Ook wanneer de ‘battle of sexes’ daadwerkelijk uitmondt in een vrijpartij tussen Michael en Madonna, waarbij ze strijden over wiens fantasieën – Michael’s vermeende pedofilie of Madonna’s masochisme – ze in de praktijk zullen brengen, is het voelbaar dat de voorstelling af en toe wringt.
De sfeer zit er dan echter al dermate in, dat er een potje gebroken kan worden. Bovendien wordt er met deze seksscène op artistieke wijze de spot gedreven met Jackson en Madonna als massaproduct: Camp met de hoofdletter C dus. Met deze wetenschap in het achterhoofd is de scène beter te verteren!
Passend slot
In deze stijl wordt de voorstelling dan ook afgesloten; soms over de top, maar wel spitsvondig en ontzettend grappig. In een medley waarin nummers van Michael Jackson en Madonna elkaar afwisselen, wordt aan de hand van op elkaar aansluitende liedteksten het stereotypebeeld van de sekse en de twee idolen nogmaals bevestigd.
Al mimend en dansend wordt duidelijk dat het icoon Michael slechts een afspiegeling van de ware Michael is, en dat hij altijd die Man in the mirror zal blijven. En Madonna? Zij is Like a Virgin, met de nadruk op like.
Tags: annick hutten, bubbles, camp, eva marie de waal, like a virgin, michael versus madonna, parade 2010, wouter de jong
Posted in Recensie, Theater | No Comments »
Me and Orson Welles: het verhaal achter het theater
juli 28th, 2010
De 17-jarige Richard droomt van een artiestenleven en krijgt na wat bluffen een rol in Julius Caesar op Broadway. De regie ligt in handen van de briljante theater-, radio- (en later film-) maker Orson Welles (War of the Worlds, Citizen Kane) die met dit stuk op het maak- of breekpunt van zijn carrière staat. Maar een rol in een werk van Welles betekent veel van jezelf opgeven.
Richard wordt ingewerkt door de mooie maar vooral ambitieuze Sonja (Claire Danes), op wie alle acteurs een oogje hebben, inclusief hijzelf. Richard geniet van het theaterleven, de sensatie en alles wat daarbij hoort. Welles is echter veeleisend, chaotisch en een arrogante leider. Gelukkig kan Richard het goed met Sonja vinden, en zij schijnbaar ook met hem. Nadat zij samen het bed delen, denkt de naïeve Richard dat niemand hem deze droom meer kan afpakken. Maar als de ambitieuze Sonja de nacht voor de première met Welles mee naar huis gaat is zijn hart gebroken. Richard moet beslissen of het leven van een acteur dit wel waard is.
Wervelwind
De week voor de première lijkt voor Richard als een fantastische maar tumultueuze wervelwind voorbij te gaan, en sommige delen van deze film ook. Zo krijgt Richard al de rol van Lucius aangeboden wanneer de kijker zich er nog niet eens van bewust is dat dit zijn droom is. En dat het echt zó simpel is om een rol te krijgen in een Broadway stuk, dat zouden alle werkzoekende acteurs eens moeten weten.
Genie
Tieneridool Zac Efron (beter bekend van High School Musical) probeerde met deze film het respect van de critici te winnen, wat hem aardig is gelukt. Door deze rol wordt hij nu meer serieus genomen als acteur. Toch is zijn acteerwerk nog niet bepaald overdonderend. Hoewel er een glimpje van goed, ontroerend acteerwerk aanwezig is, is zijn rol voor het merendeel niet erg uitdagend. Zijn echte kwaliteiten komen met deze film nog niet naar boven.
Voor de rol van Welles ontdekte regisseur Richard Linklater (The School of Rock) Christian McKay in een minder bekend theaterstuk, waar hij ook de rol van Welles op zich nam. En hoewel het een gok was om een onbekende acteur de rol van Welles te laten vertolken, had Linklater geen betere acteur kunnen uitkiezen. Met McKay leek Welles even herboren te zijn, inclusief al zijn arrogante en geniale trekjes.
Een kijkje achter de schermen
De verschillende relaties tussen de acteurs en hun lijdensweg onder de regie van Welles boeien. Het maakt dat je je gaat afvragen hoe briljant Orson Welles niet moet zijn geweest als zijn acteurs zoveel van hem pikten. Met een hecht theatergezelschap dat op een komische wijze met verschillende situaties omgaat, geeft regisseur Linklater de kijker een goed beeld van wat er gaande is achter de toneelschermen. Mooie close-ups, goed camerawerk met een vooroorlogse sfeer en komische humor maken van Me and Orson Welles een genot om naar te kijken.
Tags: Broadway, Citizen Kane, Claire Danes, High School Musical, Mayen de Vries, Me And Orson Welles, Orson Welles, Richard Linklater, War of the Worlds, Zac Efron
Posted in Film, Recensie | No Comments »
Verassende Utrechtse geschiedenis in Maliebaan in beweging
juli 27th, 2010
Een brede straat, rijkelijk voorzien van grote bomen en luxueuze huizen: de Maliebaan is een van de mooiste straten in de stad Utrecht. Naast haar schoonheid kent de Maliebaan ook een roerige en interessante geschiedenis. In het kader van het 400-jarig bestaan van de straat heeft het Utrechts Archief een tentoonstelling samengesteld waarin de bezoeker wordt meegenomen naar het verleden van dit stukje Utrecht.
Van maliespel tot verkeersroute
Het is bij binnenkomst even twijfelen welke ingang de bezoeker moet nemen, maar als je de juiste kiest wordt meteen de oorsprong van de Maliebaan duidelijk. Maliebanen en malievelden blijken overal te zijn. In Nederland bevinden ze zich onder andere in Leiden, Amsterdam en Den Haag, maar ook in Hamburg, Londen en Washington zijn ze aanwezig. De oorsprong van deze velden en banen gaat terug naar de zestiende eeuw, toen aan het Franse hof het maliespel werd gespeeld. Voor dit spel, wat op het moderne golf lijkt, was een 750 meterslange baan vereist.
Nadat vanaf 1812 het maliespel niet meer werd gespeeld kreeg de straat verschillende nieuwe functies. Het werd een plek waar wandelaars en ruiters flaneerden en er vonden evenementen zoals veemarkten plaats. Door de bouw van monumentale panden werd de Maliebaan een belangrijke verkeersroute en deze functie heeft zij nog steeds, als verbinding tussen het centrum en de A27. Foto’s, kaarten en tekeningen verlevendigen de geschiedenis van de Maliebaan. In een documentaire laat historicus Maarten van Rossem verschillende huizen aan de Maliebaan van binnen zien en komen vroegere bewoners aan het woord.
Tweede Wereldoorlog
Diverse belangrijke figuren uit de geschiedenis woonden op de Maliebaan, waaronder Rene Descartes, Napoleon Bonaparte en Johannes Brahms. De Maliebaan in Utrecht staat ook bekend om haar essentiële rol in de Tweede Wereldoorlog. Niet alleen was het hoofdkantoor van de NSB daar gevestigd, ook het verzet had een aantal panden op de Maliebaan in bezit. Het rood en groen op een kaart laat zien dat de tegenstanders dichterbij elkaar waren dan zij wellicht vermoedden.
Van toen naar nu
Het Utrechts archief is erin geslaagd een interessante tentoonstelling neer te zetten. Het onderwerp is vrij specifiek en de oude kaarten en tekeningen zullen voor kinderen misschien saai zijn. De documentaire maakt een bezoek voor zowel jong als oud geschikt. Hoewel de tentoonstelling erg klein is slaagt het Utrechts Archief er goed in een heldere weergave te geven van een van de bekendste straten van deze stad. Ideaal dus om snel binnen te stappen en de drukte van de Utrechtse binnenstad even achter je te laten. Tijdens de Open Monumentendag in september kun je zelf ontdekken wat er verborgen ligt achter de monumentale gevels aan de Maliebaan.
Tags: archief, architectuur, Geschiedenis, kaarten, Lisette Breedveld, Maarten van Rossem, Maliebaan, Maliebaan in beweging, maliespel, Malieveld, open monumentendag, straat, tekeningen, Tweede Wereldoorlog, Utrecht, Utrechts archief
Posted in Kunst, Recensie | No Comments »
Ideale schoonzoon Herman Koch is de leukste tijdens het theekransje
juli 27th, 2010
Wie de naam Herman Koch hoort, denkt waarschijnlijk direct aan Het diner. Maar de 57-jarige schrijver houdt van meer dan alleen lekker eten, blijkt uit zijn nieuwste boek. De ideale schoonzoon omvat de beste columns die Koch gedurende vier jaar schreef voor het tijdschrift Esta.
Cabaretier
Een bundel columns is als een cabaretvoorstelling: niet alle grappen kunnen even leuk zijn. Zo zijn ook niet alle columns van Koch even geslaagd. Soms valt hij met de deur in huis en gaat hij in één rechte lijn naar de finish. Maar vaker springt hij van de hak op de tak om zonder scherpe conclusie de ring te verlaten. Dat is even wennen omdat het genre daar toch voor bedoeld is, maar je vergeeft het Koch al snel.
Als een ervaren cabaretier legt de auteur zijn leven bloot. Hij vertelt over zijn vrouw, zijn zoon, de Spaanse schoonfamilie en natuurlijk het lekkere eten. Dat doet hij met woorden als ‘Heel Interessant Derdewereldland’ en met grappige inzichten (“Twaalf druiven?”).
Theekransje
De columns schreef Koch voor Esta, een tijdschrift voor vrouwen tussen de 35 en 50 jaar. En dat is te merken. De kringgesprekachtige benadering van heikele en minder heikele onderwerpen is Koch niet vreemd: “Vandaag wilde ik het over dingen van jezelf hebben.” Toch zijn die woorden het enige tenenkrommende aan deze bundel.
De korte verhalen, want dat zijn het door het vaak ontbreken van een clou, geven een interessant kijkje in het leven van de succesvolle schrijver. Hij is niet alleen heel eerlijk (“Voelden wij ons boven het echtpaar verheven, omdat wij elkaar altijd veel te veel te vertellen hebben? Aan de ene kant natuurlijk niet. Maar aan de andere kant heel erg wel.”) maar ook geestig (‘Eten met Herman Koch’).
Magische energie
De column ‘Het diner’ verhaalt over het heldere moment van Koch aan een tafeltje op een terras in Barcelona. Daar voelde hij dat hij zijn bestseller ging schrijven. De column leest als een trein, alsof de magie van die avond is doorgesijpeld in de zinnen. Hoewel deze energie niet in alle columns voelbaar is, zijn de meeste toch zeer geslaagd. En net als een cabaretvoorstelling heeft een bundel columns één groot voordeel: de leukste grappen blijven hangen.
Tags: auteur, bestseller, bundel, columns, Esta, Herman Koch, Het diner, Literatuur, Marjolein Theunissen, verzameling
Posted in Literatuur, Recensie | No Comments »
Opnieuw en opnieuw en opnieuw geeft toekomstbeeld van een losgeslagen metropool
juli 27th, 2010
Opnieuw en opnieuw en opnieuw is het tweede boek van de Vlaam Joost Vandecasteele. In deze roman zuigt hij de lezer mee in een wereldstad van de toekomst waar een prostituee annex rebellenleidster, een politieagent en een helderziend orakel de hoofdrol spelen. Een metropool waar ieder voor zich leeft en waar de inwoners geweld gebruiken om te overleven. Tegelijkertijd is de stad het decor van een modern liefdesdrama. Vandecasteeles nieuwste roman is realistisch geschreven, maar is geen luchtig boek voor aan een zonnig strand.
Neo-Sparta
Hoe zou de wereld er uitzien als Sparta was blijven bestaan, een stad waar mensen altijd bereid zijn geweld te plegen om zichzelf te redden? Wat staat ons in de toekomst te wachten als steden zich uitbreiden tot immense metropolen waar rebellengroepen de macht over de stad hebben? Neo-Sparta is de metropool die het strijdtoneel is in Opnieuw en opnieuw en opnieuw.
In een hotelkamer ergens in de metropool treffen Penny – staatsgevaarlijke rebellenleidster – en Alex – gevierde politiechef – elkaar. Beiden zijn helden van de stad: hij als bestrijder van het kwaad, zij als vrijheidsstrijder van de rebellenbeweging. Ooit waren ze minnaars, nu zijn ze elkaars vijand.
Penny denkt dat ze naar de hotelkamer is gekomen om haar strijd met Alex uit te vechten. Het blijkt een hinderlaag te zijn, die eindigt in een enorm explosief einde. De laatste keer dat Alex haar ziet, rent Penny dwars door explosies heen om te voorkomen dat ze wordt opgepakt.
Zeven jaar later
Penny verdwijnt spoorloos. Alex kan niet geloven dat ze dood is en is sindsdien dag en nacht op zoek naar Penny. Door zijn obsessie om haar te vinden, raakt Alex aan lager wal en komt hij in aanraking met groeperingen uit de onderwereld.
Hier treft hij ook Winne, een helderziend orakel dat haar gave te danken heeft aan jarenlange slapeloosheid. Langzaam maar zeker weet Alex haar vertrouwen te winnen. Winne helpt Alex bij zijn zoektocht naar Penny. Al snel blijkt dat Alex had destijds geen andere keus had dan die hinderlaag op te zetten voor Penny.
Ondanks alles wat er gebeurd is, heeft hij nog steeds gevoelens voor Penny. Maar Alex weet ook dat hun persoonlijke oorlog pas zal stoppen als ze een laatste confrontatie met elkaar aangaan. Zal het Alex lukken om Penny te vinden?
Liefdestragedie
De ondertitel van dit boek ‘een Neo-Spartaanse hard-boiled liefdestragedie’ geeft de stijl van het boek weer. Als lezer word je meegenomen in de duistere kanten die de immense stad Neo-Sparta herbergt. Neo-Sparta bestaat vooral uit duistere stadsdelen. De inwoners zijn hard en egoïstisch en geweldpleging is als vanzelfsprekend.
Toch komt de wereld realistisch over. Vandecasteele heeft de vechtscènes beeldend omschreven. Ook actuele issues spelen een rol in het boek. In de toekomst van Neo-Sparta is inmiddels bekend dat straling van mobiele telefoons wel degelijk schadelijk is. De inwoners hebben een sticker op hun telefoon om die straling te neutraliseren.
Maar in de verbeten wereld die Vandecasteele beschrijft, is ook plaats voor liefde, zij het weliswaar tussen twee rivalen. Dit maakt Opnieuw en opnieuw en opnieuw tot een nieuw soort Romeo en Julia verhaal.
Opnieuw en opnieuw en opnieuw
Alles gaat altijd door, lijkt de boodschap van het boek te zijn. Steeds opnieuw moet je keuzes maken. Ook Penny en Alex komen elkaar – al dan niet bewust – steeds opnieuw tegen in confrontaties. Doordat Vandecasteele een ‘wat als’ scenario schetst – waarbij de stad van de toekomst totaal uit de hand gelopen is – geeft dit boek een hoopvol beeld op de wereld zoals die nu is.
Opnieuw en opnieuw en opnieuw is geen luchtig boek voor aan het strand. Op een regenachtige dag in de herfst komt de grimmige sfeer van het boek goed tot zijn recht en word je als lezer meegevoerd naar de stad van de toekomst.
Tags: Alex, Joost Vandecasteele, Literatuur, metropool, Moniek de Jong, Neo-Sparta, opnieuw en opnieuw en opnieuw, Penny, rebellen, Recensie, Sparta, toekomst, toekomstbeeld, Vandecasteele, Vlaamse literatuur
Posted in Home, Literatuur, Recensie | No Comments »
Sfeer proeven op De Parade in Utrecht
juli 25th, 2010
De Parade reist dit jaar voor de twintigste keer door Nederland. De kleurige tentjes, restaurantjes en terrassen zijn t/m 1 augustus opgezet in het Moreelsepark in Utrecht. Tot die tijd kun je in totaal 75 theater-, muziek en dansvoorstellingen bekijken en er treden ruim 55 bands op. Maar er wordt ook veel gesmuld van de sfeer. Neem een kijkje…
Tags: band, de Parade, Dolby, foto, foto's, fotreportage, Moreelsepark, Muziek, optredens, Stéphanie Versteeg, Utrecht
Posted in Fotoreportage, Theater | No Comments »
STIK MAAR! doet een verassend verhaal over Brabantse textiel uit de doeken
juli 23rd, 2010
STIK MAAR! De naam van de nieuwste tentoonstelling in Museum Kempenland schudt de bezoeker gelijk wakker, en dat is ook precies de bedoeling. Het Eindhovense streekmuseum laat zien dat een tentoonstelling over Brabantse textiel absoluut niet saai hoeft te zijn. Vroeger en nu lopen als een rode draad door de tentoonstelling heen en bovendien kunnen bezoekers zelf ook de handen uit de mouwen steken aan een centrale knutseltafel.
Van weefgetouw tot fietsband
Bij het betreden van het neo-romaanse kerkgebouw, waar het museum zich in bevindt, wordt de bezoeker verrast door de hoge ruimte, de glas-in-lood ramen en een enorme stelling met daarop moderne mantels en jurken. Aan de hand van drie onderdelen wordt de ontwikkeling van de Brabantse textiel traditie verbeeld. Het eerste deel, Leven van textiel, vertelt over de ontwikkeling van de textielindustrie. Een van de hoogtepunten in dit deel is een weefgetouw uit 1642, dat jarenlang in de opslag van het museum stond en speciaal voor deze gelegenheid is gerestaureerd.
Het tweede deel heeft als titel Leren over textiel. Hier wordt enerzijds getoond hoe de verplichte handwerklessen er in de negentiende en twintigste eeuw op school uitzagen. Anderzijds wordt ook ruimschoots aandacht besteed aan opleidingen die zich tegenwoordig veel bezig houden met textiel. Naast kledingstukken van de School voor Mode van het ROC in Eindhoven wordt er ook een jurk van ineengevlochten fietsbanden getoond. Deze jurk is gemaakt door Karin Vintges, studente Industrial Design. Zij kreeg de opdracht iets te maken met als thema de weeftechniek ‘schering en inslag’. Hoewel zij deze techniek niet exact heeft toegepast, heeft ze het thema wel op een originele manier uitgewerkt door fietsbanden ineen te vlechten tot een jurk.
Van noodzaak tot kunst
Leven voor textiel is de titel van het laatste deel, hier wordt aandacht besteed aan textiel als noodzakelijke bezigheid vroeger en als vrijetijdsbesteding nu. Er is onder andere een boerenonderbroek te zien die tientallen keren is gestopt en een nationale feestrok van vlak na de Tweede Wereldoorlog. Om de tentoonstelling compleet te maken wordt deze afgesloten met een aantal werken van diverse hedendaagse autonome kunstenaars, waaronder het werk van de fotografe Suzanne Jongmans. Haar oma die handwerkte is een groot inspiratiebron voor Jongmans en een terugkerend thema in haar foto’s. Een ander opvallend kunstwerk is de film van sieraadontwerpster Marijke Schurink. Hierin is te zien hoe zij een collier van rode draad borduurt op het lichaam van een vrouw.
Voor jong en oud
De veelzijdigheid van de tentoonstelling houdt het boeiend. Door de dynamische, vernieuwende en uitdagende benadering blijkt textiel niet suf te zijn. Mede door het oude kerkgebouw waarin het museum zich bevindt ontstaat een bijzondere ruimte waarin voor jong en oud veel valt te ontdekken.
Voor sommige bezoekers vormt de tentoonstelling een leuke manier om herinneringen aan vroeger op te halen, voor anderen gaat er een geheel nieuwe wereld open. Bovendien kunnen zowel kinderen als volwassenen zich uren vermaken aan de knutseltafel, waar allerhande materialen liggen om te haken, breien, naaien of borduren. Het leuke is dat de gemaakte werkjes opgehangen kunnen worden aan een daarvoor bestemde muur, waardoor ze onderdeel van de tentoonstelling worden. Een ding is zeker: Museum Kempenland laat zien dat Brabantse textiel alles behalve stoffig is.
Tags: Brabant, Eindhoven, interactief, kerkgebouw, kleding, Kunst, Lisette Breedveld, Marijke Schurink, mode, Museum Kempenland, onderwijs, School voor Mode, Stik Maar, streekmuseum, textiel, weefgetouw
Posted in Kunst, Recensie | No Comments »
