Deense The Salvation is een pure maar oppervlakkige western

december 17th, 2014

The Salvation is de nieuwste film van de Deense regisseur Kristian Levring, een van de oprichters van de Dogma 95 filmbeweging. De oude idealen van de regisseur schijnen door in de puurheid van The Salvation. De film is echter zo gefocust op het creëren van een westerngevoel dat er maar weinig diepgang aan de (opper)vlakte komt.

In het Amerika van de jaren 1870 ziet de Deense kolonist Jon (Mads Mikkelsen) na lange tijd zijn vrouw en zoon terug. Hun weerzien is echter van zeer korte duur. Op weg naar huis duwen twee ongure gangleden Jon uit de koets en vermoorden zijn familie. Wanneer de beruchte gangleider Delarue (Jeffrey Dean Morgan) zich met de zaak gaat bemoeien, volgt voor Jon een moeizame weg op zoek naar wraak.

Plezier

Regisseur Levring en co-schrijver Anders Thomas Jensen hebben duidelijk veel plezier beleefd aan het creëren van de authentieke westernsfeer. De typische dialogen zorgen zeker voor een glimlach, bijvoorbeeld wanneer een gevangene zijn bewaker uitlokt in een gammele houten gevangenis. Ook Jeffrey Dean Morgan is met zijn dreigende zware stem perfect gecast als schurk.  Wie tevens indruk maakt is actrice Eva Green, die in haar rol als de altijd zwijgende Madelaine toch bloedstollend gevaarlijk overkomt.

De wijde vlaktes in de film leveren prachtige beelden op en ook over het geluid is goed nagedacht. Door slim en zuinig om te springen met muziek, komen omgevingsgeluiden extra hard binnen.

Geen shot te veel

Alle ingrediënten voor een prima film, zou je denken. Het probleem is alleen dat de The Salvation nooit meer wordt dan dat. In de krappe 90 minuten speelduur komen we nooit meer te weten over wie Jon is.  Of over wie Delarue is. De film staat puur en alleen in het teken van Jons wraakpad en aan de rest wordt geen shot te veel besteed. Hierdoor krijgt acteur Mads Mikkelsen ook niet de kans om alles te laten zien wat hij in huis heeft.

Met The Salvation laat Levring zien dat Denen wel degelijk een western kunnen maken. Het is alleen jammer dat hij vergeten is daar zelf iets aan toe te voegen.

 

Tags: , , , , , , ,
Posted in Film, Recensie | No Comments »

Free Range is een frustrerende film over een zelfzuchtig jongetje

december 17th, 2014

Een depressieve en vervelende jongen die de weg kwijt is, dat is waar Free Range om draait. In de nieuwste film van Estse regisseur Veiko Ounpuu probeert de jonge Fred zichzelf te ontdekken als schrijver. De film moet een ode aan de Beat Generation zijn, maar Jack Kerouac en Neal Cassady zouden zich hier waarschijnlijk niet in kunnen vinden.

In de derde speelfilm van de Estse regisseur leert de kijker een aparte jongen kennen. Fred (Lauri Lagle) is net ontslagen als filmrecensent nadat hij Terence Mallick’s film Tree of Life letterlijk alleen als ‘nichterig’ omschrijft. Op datzelfde moment komt zijn vriendin Susanna (Jaanika Arum) erachter dat ze zwanger is en zij is van plan om de baby te houden. Dit komt Fred totaal niet uit en hij verdwijnt daarom een aantal dagen. Al vanaf het begin van de film groeit de frustratie van de kijker tegenover de hoofdrolspeler en dat wordt naarmate Free Range vordert niet minder.

Geen charme

Als Fred iets van charme zou hebben, zou zijn gedrag misschien nog te accepteren of zelfs te begrijpen zijn. Hij verdwijnt helaas in melancholie en zelfmedelijden, zonder duidelijke reden daarvoor. Om dit alles nog eens kracht bij te zetten, verdrinkt hij tot overmaat van ramp zijn vriendin als ze zijn boek niet goed vindt. De zoektocht naar zichzelf en naar zijn competenties als schrijver zouden misschien de achterliggende reden kunnen zijn van zijn acties. Dit wordt echter niet duidelijk in de film, wat alleen maar voor meer irritaties zorgt.

Persoonlijke ruimte

Free Range is op zo’n manier gefilmd dat het lijkt alsof de kijker deel is van de gebeurtenissen, maar ze van een klein afstandje meemaakt. Daardoor voelt het soms als het schenden van Freds persoonlijke ruimte, waar je als kijker per ongeluk in bent gevallen. Die afstandelijke manier van vertellen past goed bij het verhaal, dat bijna even ver van de kijker af staat.

Uiteindelijk geeft Free Range niet meer dan een klein kijkje in het leven van een normale jongen, die het veel te moeilijk voor zichzelf en zijn naasten maakt en daarbij de kijker vooral irriteert.

Tags: , , , , , , , , , ,
Posted in Film, Recensie | No Comments »

Love, Rosie is een voorspelbare film over misgelopen kansen

december 17th, 2014

In Love, Rosie lukt het Rosie en Alex maar niet om bij elkaar te komen, hoe graag ze dat ook willen. Regisseur Christian Ditter heeft de tweede bestseller van Cecilia Ahern naar het grote doek vertaald. Helaas is de film een stuk voorspelbaarder dan voorganger P.S. I Love You.

Rosie (Lily Collins) en Alex (Sam Claflin) zijn al jaren beste vrienden, maar als het erop aankomt zouden ze beiden meer willen zijn dan dat. Door misgelopen kansen en verkeerd begrepen hints scheiden hun wegen. Alex verhuist naar Amerika, terwijl Rosie achterblijft met haar niet-geplande dochter. In een tijdsperiode van twaalf jaar is te zien hoe Alex en Rosie elkaar vinden en weer kwijtraken, terwijl ze beiden hun eigen dromen waar proberen te maken.

Onrealistisch

De levens van Rosie en Alex lopen in Love, Rosie heel anders dan zij ooit gedacht hadden. Zo wonen ze elkaars bruiloften bij, zien ze elkaar op onverwachte begrafenissen en steunen ze elkaar in moeilijke periodes.

De sprankelende Lily Collins speelt Rosie in de periode van haar 18e tot 30e levensjaar, maar verandert in die tijdsperiode geen steek. Haar dochter daarentegen groeit wel goed met de jaren mee. Zo goed zelfs dat ze tegen het einde van de film bijna even oud lijkt als haar moeder. Deze onrealistische vertoning van veroudering zorgt voor een klein moment van ongeloof en zelfs een tikkeltje ergernis. Het acteerwerk en de aandoenlijkheid van Collins maken dat dan wel weer goed.

Geen diepzinnigheid

Elke fervente romkomkijker kan van tevoren al voorspellen hoe Love, Rosie zal eindigen. Toch betekent dat niet dat het niet leuk is om de reis van Rosie en Alex te zien. De film vindt zijn humor vooral in de vorm van Jaime Winston, die Rosies vriendin Ruby speelt. Met haar roze haar en kleding in felle kleuren is zij the life of the party. Ook mede door de, vaak harde, muziek krijgt de film een opgewekte sfeer, wat voor een prettige kijkervaring zorgt.

Love, Rosie is niet bedoeld voor mensen die van diepzinnige arthousefilms houden, maar is zeer geschikt voor een dagje hersenloos entertainment.

Tags: , , , , , ,
Posted in Film, Recensie | No Comments »

Free Range regisseur Veiko Õunpuu: “Mijn filmideeën zijn als parasieten die uit mijn hoofd moeten”

december 16th, 2014

Free Range is de derde en nieuwste film van Estse regisseur Veiko Õunpuu (1972). In de film draait het om de jonge schrijver Fred die de weg een beetje kwijt is. “Iemand vertelde me dat ze Fred in zijn gezicht wilde stompen”, vertelt Õunpuu in een interview aan CultuurBewust.nl.

De regisseur, die zijn roots heeft op het Estse eiland Saaremaa, verblijft de aankomende dagen in Amsterdam. Zijn nieuwste film Free Range wordt namelijk vertoond in het EYE. Zaterdag was de Nederlandse voorpremière, waarbij Õunpuu aanwezig was en een Q&A had met bezoekers. De film roept nogal heftige reacties op vanwege het egocentrische gedrag van het hoofdpersonage Fred (Lauri Lagle). Dat heeft Õunpuu ook gemerkt in onze hoofdstad. “Sommigen haten hem intens en daarom de film ook. Sommigen vinden de film juist geweldig”, legt Ounpuu uit.

Ervaringen

Het vervelende personage is volledig fictief en is geen weerspiegeling van Õunpuu zelf. Wel zitten er in de film veel ervaringen van andere bijdragers van de film. En hoewel filmdistributeur De Filmfreak en vele anderen de film omschrijven als ‘ode aan de beatgeneration’, is dat niet wat Õunpuu gedreven heeft in het maken van Free Range. “Ik kan me voorstellen dat die link wordt gelegd, maar zo heb ik niet naar de film gekeken tijdens het ontwikkelen. De film is vrij onbekend en misschien wekt de term ‘beat generation’ de interesse van meer mensen”, aldus de regisseur.

Bezit

Õunpuu werkt het liefste met een kleine groep mensen aan zijn producties, om een hele goede reden: “Ik neig er vaak naar om halverwege het filmen allerlei veranderingen aan te brengen. Als ik dat op grote schaal moet doen, komt het niet goed. Bij een kleine groep kan er nog geïmproviseerd worden.” Volgens Õunpuu zorgt dit er ook voor dat het acteerwerk echter lijkt en minder ingestudeerd.

Het wordt al snel duidelijk hoe Veiko Õunpuu over ‘zijn’ film denkt. Volgens hem is de film namelijk nu van iedereen, behalve van hem. “Zodra ik klaar ben met het maken van een film, is hij niet meer van mij. Hij is dan van het publiek. Ik wil die extra bagage niet meer meenemen naar mijn volgende projecten.”

Ontvangst

Voordat Õunpuu aan Free Range begon, heeft hij ooit gezegd dat de film zou gaan over het opzoeken van de grenzen van vrijheid. Nu de film klaar is, denkt hij daar heel anders over. “Ik gaf toen een bullshit-antwoord”, vertelt hij lachend. “Ik kan van tevoren niet weten waar mijn volgende film over gaat, omdat dat telkens verandert. Daarom geef ik altijd maar een net antwoord. Nu denk ik dat Free Range veel meer gaat over verlossing. Niet op een religieuze of spirituele manier, maar meer psychologisch.”

“Niet iedereen zal dat begrijpen uit de film. Ik wilde het er ook niet te dik bovenop leggen”, geeft Õunpuu toe. Zeker niet iedereen kan de film met zijn excentrieke hoofdpersonage waarderen. “Iemand wilde Fred in zijn gezicht slaan en feministen zijn ook niet al te blij met de film, geloof ik.”

Toekomst

Veiko Õunpuu is inmiddels al weer bezig met zijn volgende filmproject. Naar eigen zeggen zal dat gaan over een oorlog in de nabije toekomst. Meer kan er niet over gezegd worden, anders wordt het misschien een ‘bullshit-antwoord’.

“Ik heb nog zoveel ideeën voor films in mijn hoofd. Die ideeën groeien dan uit tot een soort parasieten die uit mijn hoofd moeten. Als de film klaar is, dan is er weer ruimte voor de volgende om te groeien. Ik ben de aankomende paar jaar nog wel bezig met die ideeën”, sluit Õunpuu af.

 

Tags: , , , , , , , , ,
Posted in Film, Interview, Tip | No Comments »

Warrig verhaal maar goed acteerwerk in Geluk

december 16th, 2014

“Wat is geluk?” Dat is de vraag die in Geluk centraal staat, maar uit het verhaal blijkt vooral wat geluk niet is. Schrijver Ger Thijs laat een vermakelijke, maar soms vage kant zien die een relatie kan hebben.

In Geluk gaat het om het liefdesleven van de gemakzuchtige Martin (Porgy Franssen) en de wispelturige Vera (Renée Fokker), die inmiddels is overleden, beschreven. Zij ontmoeten elkaar tijdens een bezichtiging van een huis dat zij beide willen kopen. In de volgende scène zijn ze getrouwd en proberen ze een kind te krijgen in dat huis. Doordat het stel via de natuurlijke weg hun kinderwens niet kan vervullen, ontstaat zoon Thomas (Mark van Eeuwen) door middel van een zaaddonor. Hoewel hij nauwelijks in beeld is, draait de voorstelling grotendeels om hem.

Levensvragen

Vanaf het begin van de voorstelling, is te merken dat er iets niet klopt tussen Thomas en Martin. Wat dat is, blijft nog even onduidelijk. Door de dood van Vera zien zij elkaar na lange tijd weer, waarmee meteen het einde van de voorstelling wordt verklapt. Dit is jammer, omdat er hierdoor weinig spanning overblijft. Toch is het stuk niet saai, doordat Vera en Martin tegen vraagstukken aanlopen die voor de meesten herkenbaar en soms een beetje overdreven zijn. Als Vera bijvoorbeeld ontdekt heeft dat Martin vreemdgaat, ontstaat er een ruzie die eindigt als een vreemde worsteling. Ondanks de soms wat overdreven en onrealistische uitwerking hiervan brengen de acteurs door geloofwaardig acteerwerk hun emoties goed over. Vooral het feit dat zij als stel eigenlijk niet bij elkaar passen, wordt hierdoor duidelijk gemaakt.

Verwarring

De enigszins vage manier waarop de scènes op elkaar aansluiten, in combinatie met een enkele overgang van heden naar verleden, brengt echter wel wat verwarring bij de kijker. Dit in combinatie met een niet altijd even logische uitwerking van thema’s maakt dat het stuk niet altijd even goed in elkaar zit. Toch is Geluk, voornamelijk door een goede keuze van de acteurs die volledig in hun rol zitten, vermakelijk om naar te kijken.

Tags: , , , , , , , ,
Posted in Recensie, Theater | No Comments »

Spinoza’s achtbaan gaat te hard voorbij aan lezers zonder voorkennis

december 16th, 2014

Spinoza’s achtbaan wil lezers op een vlotte manier kennis laten maken met filosoof Spinoza en diens beroemde Ethica. Schrijver Erik Bindervoet en tekenares Saskia Pfaeltzer hebben hun krachten gebundeld om een toegankelijk boek te maken, maar het schot is niet in de roos. Het duurt te lang voordat duidelijk is wie Spinoza was en waarom hij een standbeeld verdient; de leek is tegen die tijd allang afgehaakt. 

Je kunt op het Waterlooplein aan honderden voorbijgangers vragen wat zij weten over Spinoza, maar een lezer die niets weet van deze filosoof zit niet te wachten op vijftien pagina’s met citaten als ‘Nou, nee, dat is niet mijn terrein. Ik ben matrassentester’. 

Overbodige info

Na deze ruime inleiding gaan Bindercoet en Pfaeltzer in Amsterdam op zoek naar tastbare herinneringen aan de filosoof. Als de lezer nog steeds niet weet over wie dit boek gaat, dan is het ook niet interessant om te lezen dat in het huis waar Spinoza’s leerling Koerbagh lag opgebaard, nu prostituee Sandra zit. ‘We zijn allemaal hoeren. Dat is haar filosofie. Ze doen dit niet uit vrije wil. Maar haar klanten ook niet. Nou ja, om even terug te komen op dat beeld, het is wel een geinig ding, met die vogeltjes en roosjes erop.’ Erik Bindervoet deelt informatie die er niet toe doet en zijn hak-op-de-tak-schrijfwijze schept geen orde in de chaos.

‘Kapot goed’

Het boek eindigt met twee hoofdstukken waarin wiskundeleraar Janus Dullemondt op überhippe wijze aan zijn leerlingen uitlegt hoe de vork in de steel zit. ‘Maar alles wat helemaal hartstikke onwijs vetwreed keigaaf kapot goed is, is even moeilijk als zeldzaam.’  Voor wie hebben Bindervoet en Pfaeltzer dit boek gemaakt? Jonge mensen zullen zich niet aangetrokken voelen door de oubollige tekenstijl en de lay-out waaraan geen aandacht lijkt te zijn besteed. En volwassenen die niet weten wie Spinoza is, voelen zich niet aangesproken door de taal.

Aan het eind van de rit van Spinoza’s achtbaan weet je vooral veel dingen die je meteen weer kunt vergeten. Ook heb je hoofdpijn van het lezen van de chaotische spreektaalzinnen die de filosofische materie er niet makkelijker op maken. Geen aanbevolen attractie dus.

Tags: , , ,
Posted in Literatuur, Recensie | Reageren uitgeschakeld

Art Director Marina Henao: “The Wrapping Paper Project maakt kunst gemakkelijk tastbaar”

december 15th, 2014

Kunst geprint op cadeaupapier. Een simpel, maar sterk concept dat startende kunstenaars een platform biedt en tegelijkertijd een toegankelijke manier is om mensen in aanraking te brengen met kunst. Het is een mooie kans om je culturele cadeaus te pimpen met heus design. Voor slechts €2,50 kun je een rol van zes vellen afgedrukte kunst aanschaffen om je kerstcadeautjes op originele wijze in weg te geven. CultuurBewust.nl wilde hier natuurlijk meer van weten. Ik sprak Marina Henao, Art Director van Subbacultcha!, over The Wrapping Paper Project.

Marina Henao komt oorspronkelijk uit Vancouver te Canada en woont sinds drie jaar in Europa. Ze studeerde Grafisch Ontwerp en verhuisde naar Europa omdat design en cultuur in Europa elkaar meer beïnvloeden en er dus veel gebeurt. Dit geeft haar meer inspiratie dan Canada, waar de steden ver van elkaar af liggen. “Hier heb ik meer interactie met andere culturen”, legt Marina uit.

Wat is Subbacultcha!?
“Subbacultcha! is een onafhankelijk platform voor muziek en cultuur. We proberen vernieuwende kunstenaars en artiesten een podium te bieden waarvan wij denken dat ze de moeite waard zijn. Hoewel we gevestigd zijn in Amsterdam, organiseren we ook evenementen in andere steden in Nederland, zoals Utrecht, Rotterdam en Den Haag. Dit kunnen zowel exposities als concerten en films zijn. Met de Subbacultcha!-pas kun je genieten van een divers aanbod. We willen een fijne plek creëren waar mensen samen komen en geïnspireerd raken.”

Hoe is het idee van The Wrapping Paper Project ontstaan?
“In eerste instantie wilden we een klein cadeau geven aan onze leden en ze op deze manier fijne feestdagen wensen. Dat doen we iedere kerst. Maar dit idee had potentie om zich uit te breiden. Aan de ene kant is het een erg klein project, aan de andere kant kun je juist hierdoor veel mensen bereiken en een publiek genereren voor startende kunstenaars. Je kunt het kopen via de webshop en is inmiddels op twintig verkooppunten verkrijgbaar.”

Hoe ziet de toekomst eruit van dit project?
“Wie weet herhalen we dit project volgende kerst, vanwege het grote succes. Je kunt bij dit project gemakkelijk variëren met andere kunstenaars. Het fijne aan The Wrapping Paper Project is dat het tastbaar is, je kunt het aanraken. Het is niet meer slechts een kunstwerk op een beeldscherm. En je kunt de kunst delen met anderen door er een cadeau mee in te pakken.”

De prints, speciaal voor dit project ontworpen, zijn verkrijgbaar in verschillende kleuren en designs. Zo is er een strakke zwart-witte print van Lennard Kok of de print vol weggegeven cadeautjes van Father Future Back. Hoewel het pakpapier goed getimed rond de kerst verkrijgbaar is, kun je de prints ook na de feestdagen nog gebruiken voor andere feestjes.

Het cadeaupapier wordt gebruikt als inpakpapier bij de volgende verkooppunten. Wil je zelf cadeaupapier hebben om je cadeautjes in te pakken? Dit kan via de webshop van Subbacultcha!

Tags: , , , , , , , ,
Posted in Interview, Kunst | No Comments »

« Older Entries |

Volg ons

Nieuwsbrief

Ja, ik ontvang graag tweewekelijks de tofste culturele uitgaanstips.