The Dodos op de toppen van zijn kunnen in een halfleeg 013

augustus 21st, 2014

The Dodos stond in november 2013 met zijn drieën op het podium tijdens Le Guess Who? en London Calling. Op dinsdagavond 19 augustus stelden zanger en gitarist Meric Long en drummer Logan Kroeber het zonder extra gitarist/percussionist in de Kleine Zaal van 013 in Tilburg. Het tweetal bewees al snel geen derde bandlid nodig te hebben om een dynamisch optreden te bewerkstelligen.

Naar aanleiding van hun samenwerking met het in Berlijn gevestigde Stargaze Orchestra kondigde indieband The Dodos in juni een aantal Europese concertdata aan. Wat de reden daarvan is, wordt vanavond al snel duidelijk: hoewel de Kleine Zaal van 013 bij aanvang angstvallig leeg is, heeft het duo uit San Francisco gewoon heel erg veel zin om te spelen. Ze zijn niet in Tilburg om gefrustreerd hun set af te werken voor de pak ‘m beet veertig bezoekers die zijn gekomen, maar laten meteen zien hoe gedreven ze als muzikanten zijn.  Meric Long breekt na twee nummers de wat ongemakkelijke spanning tussen band en publiek en kondigt – misschien ietwat cynisch, maar even nonchalant – aan met alle liefde verzoekjes te spelen vanavond.

75 minuten vol scherpe en speelse indierock

Daar wordt aanvankelijk geen beroep op gedaan en wanneer er later suggesties worden gegeven, grapt Long dat het publiek juist de nummers kiest die ze niet kunnen spelen. Onzin, want 75 minuten lang geniet men van het volledig gecontroleerde spel van drummer Kroeber, die de luisteraar de nodige ruimte geeft om op adem te komen na de venijnige gitaarsolo’s van Long, die hij over geloopte akkoorden heen speelt.

The Dodos laat zien wat het voordeel van een tweemansband is: door hun vaardige samenspel en individuele kwaliteiten hebben ze alle ruimte om hun creativiteit uit te buiten. Eens ligt de nadruk op de aldoor wisselende, tegendraadse ritmiek waar Kroeber zich op beroept, dan focust de band weer op de sterke melodieën die Long uit zijn vingers tovert.

Walsen met The Dodos

Van de charmante wals ‘Joe’s Waltz’ tot het slim versnellende ‘Confidence’, elke klap is raak en elke riff treft doel. Op driekwart van het optreden krijgt het publiek een nieuw liedje voorgeschoteld en wordt tevens medegedeeld dat de opvolger van Carrier, amper een jaar oud, voor januari 2015 gepland staat. Of The Dodos op plaat het niveau van bescheiden doorbraakalbum Visiter uit 2008 nog gaan evenaren, is maar de vraag. Live is de band echter op het hoogtepunt van zijn carrière, zo blijkt vanavond in 013.

Tags: , , , , , , , , , , , , ,
Posted in Muziek, Recensie | No Comments »

Ontwerper Milo Dool: “Ik kom verder in het ontwerpproces door als een kind met het materiaal te spelen “

augustus 21st, 2014

Met zijn afstudeerproject Wood Decay by Fungi kreeg designer Milo Dool (1991) een eervolle vermelding tijdens de eindexamententoonstelling van de Willem de Koning Academie. Dool vertelde op een druilerige zondag waar hij inspiratie vandaan haalt en hoe hij te werk gaat.  

Wood Decay by Fungi bestaat uit een aantal strak vormgegeven schalen, dienbladen en lampen. Hiervoor gebruikte Dool hout dat was afgekeurd door de houtindustrie omdat het was aangetast door schimmels. Sommige van deze schimmels maken het hout lichtdoorlatend, waardoor het geschikt werd om lampenkappen van te maken. Andere schimmels zorgen voor kleurverschil en allerlei patronen in het hout:”Daarom heb ik de ontwerpen minimalistisch gehouden, anders werd het te druk.”

Natuurlijk materiaal

Dool werkt het liefst met natuurlijke materialen, zoals hout steen en metaal. “Ze ontstaan en vergaan ook weer.” Dat is de kern van zijn project Wood Decay by Fungi, het verval van het hout staat daarin centraal. Kunststof gebruikt hij niet, dat heeft te weinig karakter. Hoewel dit karakter van het materiaal belangrijk is, bepaalt het niet waar het proces heen gaat. “Je kunt ze wel gebruiken in het proces, maar het is niet leidend in mijn werk.” Een andere inspiratiebron is de industriële bewerking van materialen. “Graniet is een natuurlijk materiaal en daar worden in een fabriek aanrechtbladen van gemaakt. Die samenkomst van industrie en natuur vind ik interessant.”

Korstmossen

Hout is belangrijk in dit werk, maar het project begon ergens anders. In eerste instantie ging het eindexamenstuk over korstmossen, maar dat was lastig. Het duurt te lang om ze te kweken, daarom besloot Dool met schimmels aan de slag te gaan. Tijdens een boswandeling zag hij zwarte ringen in beschimmeld hout, dat nam hij mee naar huis om te drogen. Toen is hij gaan kijken wat hij er mee kon doen.

Onderzoek

Via internet vond hij Sarah C. Robinson als externe partner. Robinson is verbonden aan de Oregon State University als Professor of wood anatomy. Zij hielp hem met de wetenschappelijke kennis voor zijn project. “Zij gaf me allerlei artikelen en de wetenschappelijke namen van de schimmels,” vertelt Dool. “Als je niet precies weet hoe de schimmels heten, kun je ook geen informatie vinden.” Naast een externe partner voor informatie moesten nog meer mensen geraadpleegd worden, zoals een houthandelaar. “De houtindustrie gooit het gewoon weg, er zijn maar een paar liefhebbers die het hout verkopen.” Dool moest er voor afreizen naar Friesland. Daar zit een houthandel gerund door een voormalig biologiedocent die, net als Dool, de esthetiek van het beschimmelde hout ziet.

Experimenteren

Toen hij het hout eenmaal had begon hij het op allerlei manieren te bewerken. Zo kwam hij “door te spelen met het materiaal als een klein kind” verder en verder. Door fineer van het hout te zagen ontdekte hij bijvoorbeeld dat het aangetaste hout licht doorlaat. Zo gaat hij eigenlijk altijd te werk. Het materiaal is het uitgangspunt, vanuit daar begint het experimenteren, tot hij iets tegen komt wat bruikbaar is.

Nieuwe perspectieven

Juist het gebruik van materialen die al eeuwen worden verwerkt tot meubelen vindt Dool een uitdaging. “Ik vind het interessant om die materialen die we toch goed kennen vanuit een ander perspectief te laten zien.”  Het gaat hem om het onverwachtse in het materiaal, een bepaalde schoonheid in het materiaal dat anderen niet zien. Als voorbeeld noemt hij Sewing Buttons, knopen die hij maakt van stukjes afvalhout.”Er zit een bepaalde esthetiek in de littekens die de houtindustrie in het hout achterlaat.” De krassen en verkleuringen maken het afvalhout eigenlijk heel boeiend om naar te kijken. “Een ander ziet dat misschien niet, door middel van design kun je dat communiceren naar je toeschouwer.”

Relevantie

Idealisme is nooit het uitgangspunt van zijn werk, dat is altijd het materiaal. Toch vindt hij wel dat relevantie in design heel erg belangrijk is. “Goede stoelen zijn al genoeg ontworpen, het is veel interessanter om je werk maatschappelijk relevant te maken.” Vaak heeft het materiaal dat hij kiest die relevantie al in zich, zoals het hout dat niet meer als bruikbaar wordt gezien door de houtindustrie.

Eigen bedrijf

Op de vraag wat hij nu gaat doen, antwoord Dool dat hij een eigen bedrijf gaat starten. “Nu moet ik me in het ondernemen gaan verdiepen.” Grootschalige productie en interdisciplinaire samenwerking zijn wellicht iets voor de toekomst, maar nu houdt hij het liever bij kleine oplages. Naast het ondernemerschap wil Dool zich meer verdiepen in ambachtelijke technieken, die werden op de academie niet onderwezen. Meer kennis creëert namelijk meer mogelijkheden in het ontwerpproces.

Hoe zijn bedrijf exact vorm gaat krijgen, of waar je in de toekomst een echte Milo Dool aan kunt herkennen weet hij nog niet. “Dat is iets wat ik nu uit moet gaan zoeken.”

Tags: , , , , ,
Posted in Interview, Kunst | No Comments »

Lezen en laten lezen: Mensch

augustus 21st, 2014

The last man on earth sat alone in a room. There was a knock on the door.’ Deze twee regels, de inleiding van een kort verhaal van Frederic Brown, vormen een verhaal op zich: meer dan die twee zinnen is er nauwelijks nodig om spanning te creëren, de lezer vult vanzelf de rest in. Dat die ‘rest’ voor iedere lezer weer anders is, maakt de regels zo goed.
Het kan extremer. Ernest Hemingway schreef het volgende verhaal: ’For sale: Baby shoes. Never worn.’ Zes woorden slechts, toch is er een hele wereld opgeroepen. Met dat verhaal werd een nieuw genre geboren, hedendaagse lezers worden regelmatig getrakteerd op six word stories en ZKV’s - zeer korte verhalen.
Over een ander genre (zeer) korte verhalen, liedteksten, hoor je weinig.

In de tweede of derde klas van de havo behandelde onze leraar Duits een lied van Herbert Grönemeyer - niemand, zelfs niet het half-Duitse meisje in onze klas, had van de beste man gehoord. We luisterden het nummer zonder inleiding.
Wat we ervan vonden?
Mwoah, heeft u geen Rammstein?
Dat had de docent niet. Maar, vertelde hij, dit nummer, afkomstig van het gelijknamige album, zou net als ‘Der Weg’ een ode zijn aan Grönemeyers aan kanker overleden vrouw.
Vervolgens liet hij het lied opnieuw horen en verklaarden we de tekst. Opeens begreep ik ‘du fehlst’ in alle mogelijke betekenissen, snapte ik de verteller en zijn uitleg over wat mensen mensen maakt. Ineens was het prachtig. 

De mooiste (pop/rock)liedjes herbergen, ongeacht tot welk genre ze behoren, naast een kloppend muzikaal verhaal ook een tekstueel verhaal – daartussen bestaat een helder evenwicht. Om die reden kan ik soms van een nummer, dat me aanvankelijk weinig doet, gaan houden zodra ik weet waar het over gaat: liedjes die qua lading niet onderdoen voor die twee korte verhalen van Brown en Hemingway, vind ik het mooist.
Met grote regelmaat luister ik naar On every street van Dire Straits. Ik ken het al jaren, toch ben ik er nog steeds niet helemaal uit waarover het precies gaat. Ja, het drama is duidelijk, de machteloosheid en obsessie van de verteller zijn compleet invoelbaar, maar wie is er aan het woord – een vader, een ex, een journalist of een betrokken agent? Voor wie heeft iedere overwinning ‘a taste that’s bittersweet‘?
De manier waarop Mark Knopfler zijn stem aanpast zodra hij van perspectief wisselt is briljant, het minuten durende instrumentale einde desolaat en hartverscheurend, maar het is de tekst die het verhaal zo goed maakt – het bittere ’somewhere your fingerprints remain concrete‘, het achteloze ’she threw herself under my wheels‘. De tekst zorgt ervoor dat ik als lezer/luisteraar het verhaal wil inkruipen om te zeggen dat de verteller niet moet opgeven.
Ook in muziek heb ik behoefte aan verhaal. Het genre en de lengte maakt me niet zoveel uit, als het maar ergens over gáát, ontwikkeling heeft, personages. Liedteksten als verhalen vormen één van de mooiste literaire genres.
Tien, twaalf jaar na die bewuste Duitse les behoort ‘Mensch’ nog altijd tot mijn favorieten. 

Tags: , , , , , , , , , , , , , , ,
Posted in Column, Literatuur | No Comments »

Magic in the Moonlight kan jammer genoeg bij het rijtje matige Woody Allen films

augustus 21st, 2014

Woody Allen is een geliefd filmmaker en heeft inmiddels 44 films op zijn naam staan. Klassiekers als Annie Hall, Manhattan en ook de recente film Midnight in Paris zijn scherpe romantische komedies. Zijn nieuwste film Magic in the Moonlight heeft desondanks weinig magie meegekregen en blijft hangen in middelmatigheid.

Publiekslievelingetjes Colin Firth (Stanley) en Emma Stone  (Sophie) spelen een verliefd stel dat de gehele film door persoonlijke en professionele overwegingen om elkaar heen danst totdat uiteindelijk het hoge woord eruit komt. Sophie is een beroemd helderziende en het is Stanley’s taak om haar te ontmaskeren. Stanley’s vriend Howard (Simon McBurney) is de opdrachtgever, maar blijkt een slinks spelletje te spelen.

Nostalgie 

De film speelt zich af in de jaren ’20 en zoals we van Allen gewend zijn is de film voorzien van de nodige romantisering van het verleden. Met de jazzy soundtrack, het oranje tintje dat de film kleurt en het idyllische landschap waar de film zich afspeelt sleept Woody Allen het publiek mee in zijn eigen verlangen naar deze, in zijn films mysterieuzere en romantischere, voorbije tijden.

Zonder scherpe randjes

Wat mist is een kritische noot naar de huidige maatschappij. Van eerdere films weten we dat Allen op komische wijze maar al te graag een sneer maakt naar de gemakzucht, onwetendheid en nonchalance van de huidige westerse samenleving, bijvoorbeeld door Cate Blanchett in Blue Jasmine die als miljonair plotsklaps haar geld kwijt raakt en daardoor radeloos verloren blijkt. Dit scherpe randje mist Magic in the Moonlight en daardoor is de film niet meer dan een goed in elkaar gezette film.

Allen heeft zich wederom bewezen als beeldkunstenaar en weet hij ook typetjes erg goed te casten. Colin Firth wisselt met veel gemak zijn rol als magiër om voor die van sceptische verleider en aan chemie tussen hem en de zwoele, excentrieke Emma Stone ontbreekt het ook niet.  Magic in the Moonlight biedt echter geen materiaal dat blijft hangen en verdwijnt zo op magische wijze uit de gedachten.

Tags: , , , , , , , , , , , , , ,
Posted in Film, Recensie | No Comments »

Giorgio Fontana laat Het geweten van Roberto Doni hoorbaar knagen

augustus 20th, 2014

Je kent die herfstdagen wel, waarop er plotseling een zonnestraal door het bladerdek prikt en je precies in die bundel licht stof ziet dwarrelen. Als je een boek met een natuurlijke gebeurtenis kunt vergelijken, dan zou Het geweten van Roberto Doni zo’n herfstdag zijn. Zonder haast en zonder te treuzelen brengt hij zijn personage Roberto Doni tot leven. De roman is geen donderslag bij heldere hemel, maar precies die ene zonnestraal die stof tot nadenken belicht.

Roberto Doni is een ervaren officier van justitie in Milaan en wordt belast met een hoger beroep dat op het eerste gezicht een eenvoudige zaak lijkt. Een journaliste wijst hem echter op de betrekkelijkheid van het bewijs en neemt Doni mee naar de achterbuurten van Milaan om het tegendeel te bewijzen. Vanaf dat moment beginnen de radartjes van het geweten van Roberto Doni te bewegen.

Menselijkheid van de rechtspraak

Giorgio Fontana wil in zijn roman niet de waarheid boven tafel krijgen en zelfs geen moralistisch betoog houden over de corruptie van de Italiaanse rechtspraak. Het geweten van Roberto Doni is eerder een documentaire die juist door de beschrijving van alledaagse dingen de rechtspraak tot menselijke – en dus subjectieve – proporties brengt.

Met je neus erbovenop

Doni slaapt, staat op, loopt via nauwkeurig beschreven straatjes naar zijn werk of een lunchcafé en geniet van de zon of een overweldigende stortbui. Fontana brengt Doni tot leven, alsof je slechts een stap achter hem loopt over de gladde keien en later de kamer van zijn collega rond speurt: ‘Salvatori’s kamer was geheel en al het tegendeel van zijn persoon: piepklein, brandschoon, keurig geordend. Hij bood Doni een snoepje aan, maar die weigerde en ging niet zitten.’

Zodra je beseft dat het niet om de waarheid gaat, zou de aandacht kunnen verslappen, maar Fontana’s roman heeft zo’n aangenaam tempo dat je doorleest.En als je aandachtig leest, kun je het geweten van Roberto Doni horen knagen.

Tags: , , , , , ,
Posted in Literatuur, Recensie | No Comments »

Ninja Turtles is een nietszeggende reboot die menig nostalgisch hart zal breken

augustus 20th, 2014

Lang verwachte reboot film van producent Micheal Bay (Transformers) over de populaire comic Teenage Mutant Ninja Turtles. Alle bekende elementen uit het bronmateriaal en de iconische animatieserie worden nagenoeg genegeerd en vervangen door een overvloed aan scènes met de beeldschone Megan Fox. 

April O’Neil (Megan Fox) is een jonge journalist bij het locale TV station Channel 6. Ze krijgt de feelgood reportages toegewezen terwijl ze niets liever wil dan het serieuze journalistieke nieuws brengen. De stad wordt namelijk al een geruime tijd geterroriseerd door de mysterieuze Shredder en zijn Foot Clan. Deze hebben een gruwelijk plan in werking gesteld om de stad aan te vallen met een gifgas. De politie is zich niet bewust van het dreigende gevaar, maar gelukkig zijn er vier helden die er alles aan doen om Shredder te stoppen.

Renaissance 

Vier helden die Leonardo, Raphael, Donatello en Michelangelo heten weten met hun ninja vaardigheden de vijand keer op keer te stoppen. Natuurlijk zijn het geen gewone ninja’s maar ninja turtles. Menig geek-hart zal op hol slaan bij het horen van de woorden Teenage Mutant Ninja Turtles. Een popcultuur fenomeen in de vorm van een animatie-serie, videogames, films, merchandise en natuurlijk het bron materiaal; de comicbook. Maar al deze nostalgische gevoelens worden met een ferme hand – die van Michael Bay – van de tafel geveegd. Deze schreeuwerige interpretatie van Ninja Turtles weet namelijk geen van deze nostalgische gevoelens op te roepen.

Verkrachting

Nostalgie is dan ook het grote probleem van deze Ninja Turtles film. Het volwassen publiek zal met pijn in het hart deze verkrachting van hun jeugd-idolen aanzien terwijl de film voor het jongere publiek wellicht iets te eng zal zijn. Daarnaast heeft de beeldschone Megan Fox niet de vaardigheden om een grote actiefilm te dragen en steelt ze te veel screentime van de echte sterren van de film, onze ninja turtles. De vernieuwde look van de Turtles overtuigd maar we krijgen helaas niet de kans om er van te genieten.

Uiteindelijk is Ninja Turtles een nietszeggende toevoeging aan de groeiende lijst beschamende teleurstellingen die onze schildpad helden in de afgelopen jaren hebben moeten verduren.

 

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,
Posted in Film, Recensie | No Comments »

Win bioscoopkaarten voor Chef!

augustus 20th, 2014

In CHEF, geschreven, geregisseerd en geproduceerd door Jon Favreau neemt chef kok Carl Casper (Favreau) plotseling ontslag bij een prominent restaurant in Los Angeles. Hij vertrekt naar Miami en met de hulp van zijn ex-vrouw (Sofia Vergara), beste vriend (John Leguizamo) en zoontje (Emjay Anthony) knapt hij een oude food truck op en begint hij zijn eigen restaurant op wielen. Tijdens een culinaire roadtrip met zijn vrienden en familie herontdekt Carl zijn creativiteit en passie voor het koken, het leven en de liefde.  Met o.a. Jon Favreau, Sofia Vergara, Scarlett Johansson, John Leguizamo, Bobby Cannavale, Dustin Hoffman, Oliver Platt, Robert Downey Jr. en Emjay Anthony. CHEF draait vanaf 4 september in de bioscoop. > Meer info

In samenwerking met NBC Universal geeft CultuurBewust.nl 5×2 bioscoopkaarten weg! Kans maken? Beantwoord dan vóór 3 september 2014 in dit formulier de volgende prijsvraag: In 2013 speelde Jon Favreau samen met Leonardo di Caprio in een film. Wat is de titel van die film?

Tags: , , , , , , , , , , ,
Posted in Film, Prijsvraag | No Comments »

« Older Entries |

Volg ons

Nieuwsbrief

Ja, ik ontvang graag tweewekelijks de tofste culturele uitgaanstips.